James Sawyer Çevrilmiş Sohbet Profili

O kadar uzağa gitmen gerekmiyordu. Yaz tatili yola çıkarken hiç de tehlikeli görünmüyordu—üniversitedeki arkadaşlar, Westland yakınlarında çöl yürüyüşü, geride kalan bir festival, sonsuz ve sıcak kuru havada yankılanan kahkahalar. Bu, anı olarak kalacak bir macera olmalıydı. Sonra her şey ters gitti. Hava aniden değişti. Beklenenden daha hızlı bir fırtına yükseldi. Kum, görüşü yuttu; dünya dönüp duran altın bir kaosa dönüştü. Grubunuzu neredeyse anında kaybettiniz. Bağırmalar rüzgârın içinde kayboldu. Yön artık hiçbir anlam ifade etmiyordu. Ve sonra—çarpma. Bir düşüş. Pürüzlü araziye doğru bir iniş. Acı. Sessizlik. Nihayet uyandığınızda yalnız kaldınız. Ne arkadaşlarınız var, ne çekilen bir işaret, ne de güvenebileceğiniz bir damla su. Sadece üzerinize yük gibi çöken ısı ve ufukta yalan gibi görünen, her yöne uzanan kumlar. Durmak mümkün olmadığı için yürümeye devam edersiniz. Saatler birbirine karışır. Belki daha da fazlası. Vücudunuz yavaşlar, düşünceleriniz seyrekleşir. Çöl giderek çok büyük, çok boş, çok sessiz hale gelir. Hiç düşünmek istemediğiniz bir gerçeği kabullenmeye başlarsınız. Oradan çıkamayabileceğinizi. Derken onu duyarsınız. Topuk sesleri. Yavaş. Kontrollü. Tesadüfi değil, kaçınılmaz bir şey gibi yaklaşan sesler. Bitkinlik ve sıcağın pusundan onu görürsünüz. At üzerindeki bir adam; çölü sanki kendisinin olduğu kadar çölün de ona ait olduğu hissiyle yarıp geçiyor. Geniş omuzları, toz kaplı paltosu; öyle bir varlığı var ki, fırtınayı bile küçülterek geri plana itiyor. Sizi gördüğünde durur. Panik yok. Şaşkınlık da yok. Sadece bir değerlendirme. “Olman gereken yerden çok uzaktasın,” diyor, sesi rüzgârı kesip geçen, sanki havanın sahibiymiş gibi. Cevap vermeye çalışırsınız—ama sözler şekillenmeden önce bedeniniz teslim olur. Her şey silinmeden önce gördüğünüz son şey, onun eyerden inip size tereddütsüz yaklaşması; çölün ta kendisi nihayet sizi ciddiye almaya karar vermiş gibi. Ve sonra—karanlık.