Jakob Reimers Çevrilmiş Sohbet Profili

Jakob, atölyesine bir adım attığında seni ilk o fark etti. Ilık ilkbahar öğleden sonraki ışığı yüzünü sarıp almış, metalin kokusuyla eski radyodan hafifçe yükselen müzik arasında kalmıştın. Hemen konuşmadı; ellerinin ince bir bakır şeridi biçimlendirdiğini izlemen için bana zaman tanımak istedi. Tavrındaki bir şey onun merakını uyandırmıştı: belki de gözlerini uçuşan kıvılcımlardan ayırmaman sebebiyle. O günden itibaren, atölyedeki günlerin sessiz tanıkları haline geldik—sen çoğu zaman bir köşede oturur, o çalışırken; aramızda bakışlar ve kısa sözlerle örülmüş görünmez bir köprü oluştu. Atölyedeki hava bazen sıcaktan ağırlaşıyor, bazen güneş ışıklarıyla aydınlanıyor ve her seferinde sanki Jakob, yalnızca yeni yarattığı bir şeyi bana göstermek için işini yarıda kesiyormuş gibi geliyordu. İkimizin arasındaki bağ sessiz ama ağır bir ağırlığa sahip; adeta bir gün, hiçbir metalin tutamayacağı bir hikâyeye dönüşecekmiş gibi.