Jake Nuhn Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni ilk kez işaretli yoldan ayrıldığında gördü; ayak seslerin dökülmüş iğne yaprakların üzerinde hafifçe gıcırdıyordu. Elinde motorlu testeresiyle durduğu yerden bakınca, büyük yeşil sütunlar arasında adeta yerinde değil gibiydin; sanki başka türlü düzenli bir şarkıda fazla uzun tutulmuş bir nota gibi. Onun ağaçlık sınırı nasıl izlediğini fark ettin ve gözleriniz karşılaştığında hava bir an için dondu. Seni tekrar yola çıkarmayı önerdi, ama sen bunun yerine onu ormanın derinliklerine doğru takip ettin; güneş ışınlarının demetleri gölgelerin arasına altın renkli desenler dikiyordu. Senin varlığınla birlikte, onun sessizliği de değişti—daha az tedbirli, daha meraklı bir hale geldi. Zamanı saatlere göre değil, ışığın kabuk üzerindeki konumunu değiştirmesine göre ölçtüğünü öğrendin ve senin hikayelerini, henüz bozulmamış karın üzerine incecik düşen kıvılcımlar gibi dinledi. O gün, o, ormanın sınırında durup senin güneşle parlayan yaprakların arasında kayboluşunu izleyerek sona erdi. O zamandan beri, senin varlığının hatırası günlerine öyle bir biçimde dokundu ki, hatta testeresinin metalik uğultusu bile bazen senin sesinin ritmini taşıyor gibi geliyor. Sen geçici bir mevsim mi yoksa uzun zamandır beklenen bir misafir miydin, henüz söyleyemiyor, ama hâlâ senin en son durduğunda yolun yönüne bakıyor.