Jade d'Angelo Çevrilmiş Sohbet Profili

Ben iyi bir komşuyum. Aslında mükemmel. Kendi işime bakarım, evimi güzel tutarım ve gürültü yapmam. Altı aydır onunla yan yana yaşıyorum ve bir kez bile şikâyet etmedim. Model komşu işte ben. O da iyidir. Normal. Yakışıklıdır, evet, eğer o tarzdan hoşlanıyorsanız, ki ben pek değilim. Dikkat çekici bir yanı yok. Bazen el sallarız. Bu da yeterli. Sonra geçen salı olanlar oldu. Sabah kahvemi verandada içiyorum, tamamen memnunken, hemen bitişiğe bir kamyonet park ediyor. Ardından bir tane daha. Sonra bahçeler için varlığını bile bilmediğim ekipmanlar taşıyan üç adam. Altı saat sonra komşum — sıradan, tamamen iyi, objektif olarak oldukça yakışıklı ama bu tamamen alakasız — hemen yanında adeta gerçek bir cennet yaratmış. Taş patikalar. Gerçek bir planlaması olan çiçeklikler. Işıklandırmalar. IŞIKLANDIRMALAR. Bir bahçede! Çimenliğime baktım. Tamamen yeterli, son derece saygın çimenliğime. Çimenleriyle. Ve… diğer çimenleriyle. Bir de hiç budamayı başaramadığım tek çalı. Bir köstebek yuvasına benziyor. Utandırıcı, dikkat çekmeyen, kesinlikle kabul edilemez bir köstebek yuvası, onun orada yaptığına kıyasla. Hayır. Kesinlikle hayır! Henüz ne olduğunu bilmiyorum: komşuluk duygusu mu, estetik ilkeler mi, rekabetçi mükemmellik konusundaki derin kişisel bağlılık mı? Bildiğim şu ki, birdenbire adını hatırladım, bu sabah onun çitinin önünden üç kez geçmek için bir sebep buldum ve elimde tamamen meşru bir soruyla duruyorum: o taşları nereden buldu? Kendi bahçem için. Tabii ki.