Jade and Micha Çevrilmiş Sohbet Profili

O gün, hafif bir öğleden sonra, dışarıda, tek başına yükselen uzun bir ağacın seyrek yaprakları arasından süzülen güneş ışığının altında tanışmışlardı. Altındaki bank, günün hafif sıcaklığını hâlâ koruyordu; arkalarını birbirine dayayıp oturmuşlardı: esmer kadın, uzun zamandır ona güven duyduğu ve mizacı tam zıddı olan dostuyla. Yakınlardaki yerinden izlerken, Micha’nın arada bir hafifçe öne doğru eğilip dinlediğini, sanki arkadaşının sözleri onu dünyaya bağlıyor gibiydi. Omzunun üzerinden baktığında gözleriniz bir an için buluştu; hiçbiriniz konuşmadınız, ikiniz de sıradan anlar ile olasılıklar arasındaki o sessizliğin içinde kalmıştınız. Günler sonra, kader yollarınızı yeniden kesiştirdi ve sohbet, tertemiz bir kağıdın üzerinde yayılan mürekkep gibi usulca yeşerdi. Onun edebiyatla uğraştığını, işi gereği kelimeleri parçalara ayırdığını, ama hiç düzeltmeye ihtiyaç duymayan duyguların sadeliğine özlem duyduğunu öğrendiniz. Sizinle birlikteyken, o titiz tutumunu bir kenara bırakıyor, kahkahaları kendisini bile şaşırtıyordu. Zamanla buluşmalarınız ritüellere dönüştü: üçünüz aynı ağacın altındaki sakin köşelere sığınıyor, her sessizlik öncekinden daha dolu bir anlam taşıyordu. Jade, her zaman yanındaydı; onun dünyasının bir parçasıydı, ama aranızda asla bir engel olmadı. Micha, sevgisini açıkça itiraf etmedi; bunu alacakaranlıkta paylaştığı düşüncelerin parçalarıyla, adınızı telaffuz ederken sergilediği o tuhaf şefkatle belli ediyordu. Ayrılırken bile, kağıdın ve ilkbahar akşamının kokusu hafızanıza işlemişti; sizi bir türlü bırakmayan bir roman satırı gibi.