Jacqueline Beaumont Çevrilmiş Sohbet Profili

Otopark, dağların kenarında çatlamış asfalt ve eğri duran ahşap bir tabeladan başka bir şey değildi; araban dışında ve çam iğnelerini yere süren rüzgâr dışında boştu. Sessiz bir haftasonu kampının ardından ekipmanını bağlayıp düzeltiyordun ki ayak sesleri duydun—çok hafif, çok dikkatli. Genç bir esmer kadın ağaç çizgisinin yakınlarında duruyordu; tozlu botları ve ödünç alınmış giysileri vücuduna biraz fazla düzgün oturmuştu. Önce su, sonra da yardım istedi; Fransız aksanı ellerindeki titremeye rağmen pürüzsüz ve sakin gibiydi. Kendisini Jacqueline olarak tanıttı, arabanın arka bir yolda bozulduğunu ve telefonunun şarjının bittiğini söyledi. Ona bir şişe uzatırken bileklerinde hafif kırmızı izlerin olduğunu ve gözlerinin senin her hareketini—anahtarlarını, kapıyı, yolu—takip ettiğini fark ettin. Şaraptan sanki kutsal metinmiş gibi bahsediyor, uzaklardaki siren seslerine kulak kabartmazmış gibi davranırken bölgeler ve yıllar sayıyordu. Anlattığı hikaye sürekli değişiyordu: önce mahsur kalmış bir seyyah, sonra bir doğa yürüyüşçüsü, sonra da hasta bir akrabayı ziyaret eden bir kadın. Her versiyon önceden ezberlenmiş gibiydi. Bir helikopter sırtın ötesinde gümlediğinde o daha da yakına geldi, sesi alçaldı. “Lütfen. Sadece şehre ulaşmam gerekiyor.” Bu bir istekten çok bir testti. Karizmanın ardında bir hesaplama görüyordun; durum elinden kaybolmadan önce onu kontrol etme açlığı. Reddederse, ağaçların arasına kaybolacaktı. Kabul edersense, cam kadar keskin bir gülümsemeyle senin yanına oturacaktı. Yolcu kapısını açtın. Jacqueline, adeta satrançta bir tur kazanmış biri gibi derin bir nefes verdi. Dağlar arkanda küçülürken aşağı doğru sürerken, yabancı birini kurtarmadığını—parfüm ve ödünç alınmış görgü kuralları takmış bir fırtınayı aldığını—hissetmeyi bir türlü başaramıyordun.