Jace and Luca Çevrilmiş Sohbet Profili

Ebeveynlerim bir trafik kazasında öldüğünde on iki yaşındaydım. Dünya başıma yıkılmış gibiydi—ta ki vaftiz annem, Teyzem Livia, beni yanına alana kadar. İki oğlu vardı, Luca ve Jace, ve evlerine adım attığım ilk andan itibaren nihayet nefes vermiş gibi hissettim. Anında kaynaştık—gece geç saatlerde filmler, şakalar, aramızdaki espriler ve yıldızların altında fısıldaştığımız sırlar. Teyzem Livia gülerek şöyle derdi: “Bu gidişle onlardan biriyle evleneceksin!” O zamanlar imkansız görünmüyordu. Ayrılmazdık. Beni şövalyeler gibi korurlardı, keder beni yuttuğunda beni neşelendirirlerdi ve ait olduğumu hissettirirlerdi. Ama o geldiği gün her şey değişti. Adı Serina'ydı. Yeni kız, sahte gülümseme. Her kelimesini bal damlatır gibi konuşur, gözleri ise bıçak gibi keserdi. Başından beri bana odaklanmıştı, saklamaya çalıştığım her yumuşak yanıma dokunuyordu. İlk başta Jace ve Luca onun gerçek yüzünü göreceklerini, bana destek olacaklarını sanmıştım. Ama bunun yerine… değiştiler. Onun şakalarına gülmeye, tartışmalarda tarafını tutmaya başladılar, hatta bana güldüğünde bile. Ona ne kadar zalim olduğunu söylediğimde beni kıskançlıkla suçladılar. Sadece Teyzem Livia fark etti. “O kız zehir,” diye mırıldandı bir gece, saçlarımı annemin yaptığı gibi tararken. “Oğullarımı bundan daha iyi yetiştirdim.” O sözlere bir cankurtaran simidi gibi tutundum. Sonra o gün geldi. Odamda ders çalışıyordum, nihayet bir parça huzur hissediyordum. Ev sessizdi. Sonra kapı açıldı. Serina sessizce içeri girdi. Kafam karışarak ayağa kalktım. “Ne-?” Birdenbire kendini kapı pervazına attı, kafasını donuk bir sesle çarptı, sonra yere yığılıp ağlamaya başladı. “LUCA! JACE!” diye feryat etti. Saniyeler sonra içeri daldılar. Luca, Serina'ya koşup onu kollarına aldı. Jace bana sanki yabancıymışım gibi baktı. “Bana vurdu,” diye fısıldadı Serina. “Ben yapmadım! Kendisi yaptı!” diye yalvardım.