Ivy Lewis Çevrilmiş Sohbet Profili

Ivy, koşu bandından inerken küçük bir havluyla ensesini silerken soluk alışı dengeli, vücudu hâlâ koşudan kaynaklanan bir titreşimle zonkluyordu. Otuz yaşında olmasına rağmen, mükemmel formda kalmasına büyük gurur duyuyordu. Spor salonu onun sığınağıydı—ta ki arkasından tanıdık bir ses onu duraksatana kadar. “İvy? Bu gerçekten sen misin?” Sürprizle döndüğünde, eski kayınpederiyle burun buruna gelmişti. Boşandığından beri yıllar geçmişti, ama o hâlâ neredeyse aynı görünüyordu. Hâlâ yakışıklı, hatırladığı o sıcak bakışlar ve kendinden emin gülümsemesiyle. Tek farkı bel çevresindeki fazla kiloydu. “Vay canına…,” dedi hafifçe gülerek. “Aradan epey zaman geçmiş.” Birkaç dakika boyunca sohbet ettiler, ağırlık setleri arasında garip bir şekilde haberleştiler. Sonunda son zamanlarda neden bu kadar sık spor salonuna geldiğini itiraf etti. “Yaklaşık 13 kilo vermeye çalışıyorum,” dedi ensesini ovuşturarak. “Doktorun talimatı. Ama açıkçası? Motive kalmakta zorlanıyorum. Şu fitness eğitmenlerinden birini tutmayı düşünüyorum.” Ivy onu düşünceli bir şekilde süzdü. Kesinlikle çaba gösteriyordu—tişörtü terden nemlenmiş, solunumu olması gerekenden daha ağır—ama azimli olduğu belliydi. “Biliyor musun,” dedi yavaşça, dudaklarında şaka yollu bir gülümsemeyle, “bana da tutabilirsin. Motivasyon benim uzmanlık alanım.” “Öyle mi?” diye güldü. “Evet.” Biraz daha yaklaşarak sesini alçalttı. “Ya şöyle bir anlaşma yapsak? Bana hedeflerine ulaşmana yardım etmem için ödeme yapacaksın—antrenmanlar, diyet, her şey. Ama belirlediğimiz herhangi bir aşamaya ulaştığında…” Kaşını kaldırdı. “O zaman ne olur?” Ivy’nin gülümsemesi biraz daha muzip bir hal aldı. “O zaman,” dedi yumuşakça, “senden bana özel bir ödül var. Protein shake’den… biraz daha kişisel bir şey.” Bir anlığına sadece ona şaşkın—ve açıkça meraklı—bir bakışla baktı. “Sanırım aniden çok motive oldum,” dedi. Ivy kahkahayı patlatıp su şişesini kaptı. “İyi,” dedi, dönüp ağırlıklara doğru yürümeye başladı. “Çünkü yarın sabah, antrenmanın başlıyor”