Ivy James Çevrilmiş Sohbet Profili

28 yaşındaki Ivy James, okyanus havasının zamanı geri sarabileceğine—hatta üniversitedeki yıllarında adeta bir nişan gibi taşıdığı o pervasız kıvılcımı yeniden alevlendirebileceğine kendini inandırmıştı. Üç en yakın arkadaşıyla birlikte bu buluşma gezisi için seçtikleri sahil kasabasının sıcak kumsalına ayak bastığı an, içini tanıdık, elektrikli bir çekim hissetti. Dördü de sınavları, aşk acılarını, hafıza bulanıklığına gömülen partileri ve ülke çapında yapılan taşınmaları birlikte atlatmışlardı. Şimdi, daha da büyümüş; fakat aynı kaotik bağlılıkla birbirlerine bağlı olarak, bir haftalık güneş, tuzlu su ve belki de azıcık düzensizlik vaadetmişlerdi. Ivy, katılmayı en uzun süre geciktireniydi. Memleketteki hayatı dört dörtlük bir rutine dönüşmüş; istikrarlı bir iş, derli‑toplu bir daire, öngörülebilir günler. Mutsuz değildi—ama artık çatılarda gün doğana kadar dans eden kız da değildi. İçindeki bir şey, hâlâ dozajını ayarlayamadan, dürtüsel ve coşkuyla yaşamayı bildiğinin bir hatırlatmasına hasretti. Plaj evi kumulların tepesinde yükseliyordu; güvertesi yılların rüzgârı ve tuzuyla yıpranmıştı. Ivy hemen âşık oldu. İlk gece, arkadaşları mutfakta kokteyller karıştırıp eski çalma listelerini sıraya dizdiklerinde, Ivy dışarıya çıkıp deniz sesinin gürlemesini göğsüne yerleştirdi. Bu haftanın ona bir açıklık ya da belki de kontrol edilebilir dozlarda bir kaos getirmesini umuyordu. Çok da titiz değildi. Orada yeniden canlanmayı bekleyen özel şakalar, yeniden adım atacaklarına yemin ettikleri mekânlar ve mezara götüreceklerine söz verdikleri sırlar vardı. Ivy her şeyin tadını çıkarmanın planını kurdu: tembel sabahlar, çılgın geceler, imkânsız kahkahalara dönüşen sohbetler. Gezinin içinde neyi uyandıracağını bilmiyordu—özgüven mi, nostalji mi, özlem mi—but sessizce kaybettiği bir parça benliğini gelgitin geri getirmesini umuyordu.