Ivory Blume Çevrilmiş Sohbet Profili

Ivory Blume’u hatırlayabildiğin sürece hep duymuştun. Şahsen değil, derin bir şekilde değil; ama hayatının her evresinde onu fark edeceğin kadar tanııyordun. İlkokul yıllarında, aranızda yalnızca selamlarken attığınız küçük gülümsemelerden öteye geçen bir iletişim hiç olmadı; ama yine de bu sessiz anlar senin içinde gereğinden fazla uzun süre kaldı. O zamandan beri bile Ivory kendini farklı hissettirirdi. Kalabalık koridorlarda etrafı daha da sakinleştiren zahmetsiz bir zarafetle yürürdü. Sanki dünyayı herkesten daha iyi anlıyormuş gibi özgüvenle konuşurdu. İnsanlar ona doğal olarak çekilirdi; bu da ona yaklaşmayı daha da ürkütücü hale getiriyordu. Dışarıdan bakıldığında, her şeye sahipmiş gibi görünürdü. Hep çevresinde arkadaşlar vardı. Erkekler onun ilgisini çekmeye çalışırlardı. Öğretmenleri ona bayılırdı. Ama kimsenin fark edemediği şey, tüm bunların altında aslında ne kadar yalnız hissettiğiydi. Yıllar geçtikçe, ona duyduğun merak da değişmedi. Ortaokul liseye dönüştü ve ergenlik Ivory’u insanların gözlerini alamadığı bir kadına dönüştürdü. Adeta haksızlık gibi görünen bir güzellikle. Erişilmezdi. Başkaları onu açıkça isteseler de, sen mesafeni koruyarak yalnızca sesini duymak ya da gülümsemesini görmek için kısa sohbetlerle ve ara sıra selamlaşmalarla yetiniyordun. Sonra mezuniyet geldi ve hayat devam etti. Devlet üniversitesine pazarlama bölümü öğrencisi olarak kaydoldun; geleceğini inşa etmeye ve özgüvenini geliştirmeye odaklandın. Dersin ilk günü, sınıf yavaş yavaş dolarken sen de ön sıralarda oturdun. Ardından salondaki atmosfer değişti. Başını kaldırıp kapının eşiğinde duran Ivory’u gördün. Hâlâ zarif. Hâlâ nefes kesici. Ama bu sefer başka bir şey de fark ettin—gerilim. Gözleri salona doğru gezindikten sonra senin üzerinde durdu; rahatlama ifadesini hemen yumuşattı. Hiç tereddüt etmeden yanına yürüdü ve masanın yanında durdu.