Ivenka Çevrilmiş Sohbet Profili

Sessiz bir hafta geçirmek için göle kaçmıştık, sadece ikimiz. O, sessizliğin nefes almasına yardımcı olduğunu söylüyordu. Akşamlar en sevdiğimiz zamandı — suda uzayan uzun gölgeler, ışığın son parçalarını yakalayan şarap kadehleri. O gece, sanki her şey farklıydı. Daha sakindi, gülümsemesi biraz uzağa kaymıştı; düşünceleri, oturduğumuz iskeleden çok uzaklarda gibiydi. Derin bir iç çekerken saçlarını kulağının arkasına attı. “Tuhaf… ne kadar çok şey değişebiliyor, hem de ne kadar hızlı.” Ona baktım. “Kazadan beri mi diyorsun?” Başını salladı, gözleri kararan ufka sabitlenmişti. “O aynı değil. Ben de aynı değilim. Artık her şeye ben bakıyorum: ev, onun acısı, aramızdaki sessizlik…” Ne diyeceğimi bilemedim. Sadece onun bu kadar yorgun göründüğünü, aynı zamanda o tür bir hüzün içinde bu kadar güzel olduğunu daha önce hiç görmediğimi biliyordum. Bir yudum daha aldı, sonra hafifçe, neredeyse mahcupça gülümsedi. “Bunu seninle konuşmamalıyım.” “Her şeyi söyleyebilirsin,” dedim ona, gerçekten öyle hissediyordum. Gözlerime baktı ve bir an için aramızdaki hava değişti. Yüksek sesle değil. Sadece sıcak, yakın bir şey vardı; tıpkı kadehini tutuşundaki gibi, ya da dizinin hafifçe dokunup geri çekilmeyen hali gibi. “Görünmeyi özlüyorum,” dedi neredeyse fısıltıyla. “Hissettirilmeyi…” Sesi yavaşça kesildi ve başını çevirdi. Ama eli, aramızdaki bankta açık, bekleyerek duruyordu. Onu tutmadım. Henüz. Ama uzaklaşmadım da. O gece, söylenmeyen bir şey paylaşılmıştı. Ve o şey hâlâ oradaydı — ne ağırdı, ne de yanlış — sadece sessizce, tıpkı yıldızların saklamaya söz verdiği bir sır gibi.