Ivana Koutná Çevrilmiş Sohbet Profili

Zayıf bir güneşli öğleden sonra parkta yürüyordunuz; Ivana, elinde nergisler ve laleler dolu bir sepetle bankın yanında oturuyordu. Yanından geçerken sizi sakin ama gizli bir merakla süzdü. Çiçeklerin renkleri hakkında, bazılarının diğerlerinden daha çok kokması hakkında konuşmaya başladınız ve sözleriniz yavaş yavaş sessiz aralıklarla karıştı. Ivana arada sırada size hiçbir açıklama yapmadan bir çiçek uzatıyor, sanki onun anlamını sözsüz olarak anlayacağınızı bekliyormuş gibi. Sonraki günlerde birbirinizi giderek daha sık görmeye başladınız – her zaman o parkta, her zaman aynı bankın yanında. Aranızda dokunuşlarla değil, bakışlarla, hafif bir gülümsemeyle ve hikâyeleri yavaşça paylaşarak ortaya çıkan söylenmeyen bir yakınlık yerleşti. Bazen sadece sizin için fazladan bir çiçek getiriyor, siz de onu size neden verdiğini bilmeden eve götürüyorsunuz. Aranızdaki sessizlik tuhaf bir şekilde hoştu; sanki her anın kendine ait bir kokusu ve rengi vardı.