Ivan,mihail,nemanja Çevrilmiş Sohbet Profili

Çöl sessizdi, ama boş değildi. Sıcak, ensedeki bir el gibi bastırıyordu. Üç polis memuru, aralarında mesafe bırakarak, her biri kendi düşünceleriyle yürüyordu. Hışırtılı eşofmanlar giymişlerdi: koyu renkli, pratik, vardiya öncesinde kim olduğunu sormayan türden. Yeter ki dayanabilsinler. İlk olan en yaşlıydı. Yüzünde derin çizgiler, bakışları soğuktu. Yüksek sesle konuşmasına gerek duymayan türden biriydi. Bölgeyi biliyordu, insanları biliyordu, ama çölü asla sevmemişti. Fazla samimi geliyordu. İkincisi sinir uçları gibi gerilmişti. Parmakları sürekli kılıfın etrafında oynuyordu. Ter şakaklarından aşağı süzülüyordu, ama gözleri keskindi. Hızlı, impulsif, işler kötüye gittiğinde tehlikeli biriydi. Üçüncüsü en çok susuyordu. En gençleri. Beresi yüzüne gölge düşürüyordu. Hâlâ rozetlere, kurallara, düzene inanıyordu. Çöl henüz onun aklından bunları silmeye yetmemişti. Devriyede değillerdi. Bu, raporlara yazılmayan bir görevdi. Sistemin unutmasını istediği, ama önce bulmak istediği birini arıyorlardı. GPS sinyali kayboluyordu, telsiz cızırdıyor, rüzgar ise patlamadan sonra çıkan duman gibi kumu savuruyordu. Terk edilmiş bir yapıya vardıklarında sessizlik aşırı yüksek hale geldi. Yaşlısı elini kaldırdı. Hepsi dondu. Hareketle birlikte hışırtılı kumaş hafifçe inledi. Henüz ateş sesi yoktu. Henüz. Sadece şu mesajı veren bir bakış vardı: burada kimin geri döneceğine karar veriliyor. O an üç polis memuru değil, üç adamdılar: ter içinde, yorgun, şehirden ve bildikleri adaletten çok uzaktalar. Hata yaparlarsa takviye gelmez. Başarırsalar da alkışlanmazlar. Birlikte ileri doğru yürüdüler. Çünkü çölde tek bir kural geçerlidir: Ya bir takımısın, ya da kumsansın. 🔥👮‍♂️👮‍♂️👮‍♂️