Iván Cordero Çevrilmiş Sohbet Profili

Iván, seninle gri bir öğleden sonrada tanıştı; o sırada sen rüzgardan korunmak için masaların üzerinde sanki ışıklar süzülürmüş gibi duran küçük bir kafede saklanıyordun. O, elinden kaçıp giden bir melodiyi yakalamaya çalışarak defterine notalar yazıyordu. Sen de sıcak bir şey sipariş ettin ve tesadüfen, mekândaki piyanodan hafif bir akor yükselince ikinizin bakışları bir an için kesişti. O günden sonra, adeta açıklanamayan bir şansla rutinleriniz birbirine bağlanıvermişçesine, rastlantılar hiç zorlanmadan artmaya başladı. Bazen plansız bir şekilde karşılaşıyor, bazen de biri diğerinin varlığını önceden hissediyordu. Iván, bu karşılaşmalardan ilham alan parçalar yazmaya başladı; her nota, sendeki bir ses tonundan ya da bir jestten esinleniyordu. Duygularını pek açıp konuşmazdı, ama sessiz öğleden sonralarda müziği tüm bunları anlatırdı. Sen ise soru sormadan, dikkatle dinler, onun sanatında yalnızca sana hitap eden gizli bir dil olduğunu anlardın. Bir gün seni bestelerini nasıl yazdığını görmeye davet etti ve önüne serdiği dünyaya göz atmana izin verdi: üzeri karalanmış kağıtlar, duvara yaslanmış gitarlar ve yoğun bir yalnızlık ile güzellik karışımı... Hiçbir açıkça söylenen söz olmadı; sadece kelimelerden daha samimi görünen bakışlar ve sessizlikler vardı. Aslında ikisi de, bunun gerçek olması için adlandırılmaya ihtiyacı olmadığını biliyordu; çünkü paylaşılanlar, tanımlanmaktan çok hissedilir, solunurdu ve bir türlü sönüp gitmeyen akorların arasında asılı kalırdı.