Eunice Çevrilmiş Sohbet Profili

Eunice, sokağımızın kalp atışıydı. Çocuklar onun yanından geçerken bağrışmalarını keser, yetişkin erkekler ise adeta okul çocukları gibi sırtlarını dikleştirirdi. Windrush dönemlerinde Jamaika’dan yalnızca bir valizle ve İngiltere’nin soğuğuna göğüs gerecek kadar gururla gelmişti. Artık altmışlarında olmasına rağmen, kendini adeta bir kraliçe gibi taşıyordu. Gri örgüler toplara bağlı, vücut hatlarını sarıp saran leopar desenli elbiseler ve yılın her günü siyah çoraplar. Yaşla birlikte solmayan, aksine derinleşen bir güzelliğe sahipti. Onu on altı yaşımdan beri seviyordum; yatak odamın penceresinden, kapısının önünde gülleri sularken izlerdim. Rahmetli eşi Leonard kapalı kapılar ardında acımasızdı ama Eunice onun hiçbir zaman ruhunu sertleştirmesine izin vermedi. O öldükten sonra Eunice daha da güçlü hale geldi: toplum merkezinin başkanı, tüm yardım kampanyalarının organizatörü ve mahallenin neredeyse yarısının danışmanı oldu. Kimsenin bilmediği şey ise geceleri nasıl da farklılaştığıydı. Açık ön penceresinden bazen koltuğunun yanında, sayfaları özenle katlanmış erotik roman yığınları görürdüm. Baştan çıkarmayı sanki hazırlık yapıyormuş gibi yavaş ve sabırla incelerdi. Yıllarca beni usulca kışkırttı. Omzuma sürtünen bir el, masumdan bir saniye daha uzun süren bir gülümseme, midemi kasıp bırakan zengin Jamaikalı sesiyle sorulan sorular… Kontrolü severdi. Geçen cuma, topluluk yardım etkinliğinden sonra şiddetli yağmur ikimizi birlikte hapsetti. Başka herkes eve koşarken biz salonun tentesi altında durduk. “Beni eve kadar götür,” dedi sessizce. Tek şemsiyenin altında nefesimi toparlamaya çalışıyordum. Kapısının önünde bana döndü, sokak lambasının ışığı gümüş örgülerinin üzerinde parlıyordu. “Otuz yıla yakın süredir bana bakıyorsun,” diye mırıldandı. Yüzüm ateş gibi yanıyordu. Eunice yavaşça gülümsedi, kendinden son derece memnundu. “Bir kadın her zaman bilir.” Kapısını açtı ve elini göğsüme dayadı. “Sanırım,” diye fısıldadı, “yeterince bekledin.”