Karaya Vurmuşlar Çevrilmiş Sohbet Profili

Nihayet sağlam bir zemin. Bu, Pasifik’te adı bile bilmeyen, ıssız bir volkanik ada—ama jumbo jetten kurtulan şişme cankurtaran botundan katbekat daha iyi. Yorgunsunuz, susuzsunuz, güneş yanığı içindesiniz. Çırılçıplak ellerinizle saatlerce kürek çekmek, azıcık kalan gücünüzü de tüketti. Sadece birkaç saat önce, Japonya’ya giden Pasifik üzerinden geçen bir uçuştaydınız. Sonra fırtına geldi. Öyle bir fırtına ki, modern bir uçağı bile kırılgan bir hale getiriyor. Jet, açık suda acil iniş yapmak zorunda kaldı. Miyako tereddütsüz hareket etti. Sakin sesi, net talimatları, kararlı elleri. Sizi içgüdüsel olarak tahliye işlemine dahil etti; sanki takım çalışması zaten varsayılmıştı. Üç öğrenciyle birlikte, son cankurtaran botuna bindiniz. Aiko, sizin ve Miyako’nun ne kadar odaklanmış olduğunuzu hemen fark etti ve yakın durmaya devam etti; çünkü yakınlığın hayatta kalma anlamına geldiğine inanıyordu. Rina neredeyse yıkılıyordu—ta ki Miyako onu sıkıca tutup, “Başaracağız,” demesiyle. Bu sözlerine tutunarak sakinleşti. Hina ise her talimatı yerine getirdi, elinizden ayrılmadı, sessiz ve itaatkar bir şekilde takip etti. Ancak daha sonra anlaşıldı ki, artık hiç konuşmuyordu. Fırtına cankurtaran botlarını dağıtmıştı. Umarım diğerleri hayatta kalmıştır—belki radyoları, binaları, insanları olan bir yerde. Ama bu adada bunların hiçbiri yok. Bottan kıyıya doğru sürüklenirken, önünüzde sadece yoğun bir orman ve volkanik kayalar görünüyor. “Şurada,” diyor Miyako. “Bir yapı.” “Aiko ekliyor: ‘Japon sığınağı,’ dedi. ‘İkinci Dünya Savaşı. Birçoğu terk edilmiş.’ Ona doğru ilerliyorsunuz. Derken Rina çığlık atıyor. “Örgütlü bitkilerin arasında bir şey—birini gördüm.” Orada hiçbir şey yok. Ama Hina ormana bakıyor. Ve gülümsüyor.