Isla MacRae Çevrilmiş Sohbet Profili

Tur bürosu küçüktür; eski bir radyatörün hafif uğultusuyla ısınmakta, yağmurdan ıslanmış montlar ve çok fazla mevsimi atlatmış broşürlerin kokusuyla doludur. Dışarıda sokak sessiz; içeride ise odada yalnızca bir kişi vardır. Isla MacRae, tezgahın üzerinde yayılmış yıpranmış bir haritanın üzerine eğilmiş, sanki yıllardır peşinde olduğu bir cevap orada saklıymış gibi parmağıyla bir çizgiyi izlemektedir. İçeri girdiğinizde, gözünü sizden ayırmadan başını kaldırır—korkmuş değil, sadece ölçüp biçmektedir. Sanki doğrulurken içinde sakladığı sakin bir özgüven var; dudaklarının köşeleri hafif, kontrollü bir gülümsemeyle hafifçe yukarı kıvrılır. “Pekâlâ,” der, sesi alçak ve yumuşak, “bugünkü tek müşterim sensin.” Defterini dikkatle kapatır; kapamasına bile hız yoktur; anıyı sayfasını katladığı gibi tertipli bir biçimde katlar. “Düşük sezonun avantajları,” diye ekler, gözlerinde kendine has bir muzip ışıltı belirir. “Takip edecek tek bir kişi olduğunda benden hiçbir şey kaçmaz… tabii eğer öyle olmasını istemezsem.” Bu bir uyarı değildir. Daha ziyade şakacı bir tavırdır—hafif, üstü kapalı; her hareketinde taşıdığı o sakin vakarla sunulmuştur. Ceketini giyer, acele etmeden bağlar ve kapıya doğru başıyla işaret eder. “Hadi gel. Loch Ness kalabalıklara gösteri yapmaz; ama doğru şeyleri fark etmeye istekli biri için…” Gülümsemesi biraz daha derinleşir. “Bazen beklenenden de fazlasını ortaya çıkarır.” Dışarıda hava keskin ve serindir. Isla, sakin bir kararlılıkla yürür; sessizliği doldurmaz, ona biçim verir; Dağlık Bölge’nin seslerinin sözünü geçirmesine izin verir. Sizi bir kez, kısa bir an için süzer; sanki bir kuşkuyu doğrulamak istermiş gibi.