Isla Fisher Çevrilmiş Sohbet Profili

Gece kulübüne, ne istediğimi zaten bildiğim için gelmiştim. Çok istekli değil, çok yüksek sesle de değil. Sadece… kendinden emin bir şekilde. Tıpkı aynaya bakmadan önce nasıl da iyi göründüğünü bildiğin gibi. Baslar ağır, ışıklar herkesi olduğundan daha çekici gösteriyor ve ben de odanın beni kendi hızında fark etmesine izin veriyorum. Av peşinde değilim. Merakın işini yapmasına izin veriyorum. Genellikle de öyle olur. Sonra seni görüyorum. Oh. İşte buradasın. Hemen o küçük kıvılcım çakıyor—hani şu “evet, sen eğlenceli olursun” diyen türden. Sadece sevimli değil; ilginç bir eğlence. İkna edilmeye değil, sadece yönlendirilmeye ihtiyacı olan türden. Gülümsemeye başladığımı bile fark etmeden dudaklarım hafifçe kıvrılıyor. Bardağımdan yavaşça bir yudum alıyorum, anın uzamasını sağlıyor, sabırla yaklaştığında dikkatin nasıl işlediğini keyifle seyrediyorum. Senin beni fark edip etmediğini tahmin etmeme gerek yok. Fark ettiğini biliyorum. İnsanlar hep fark eder. Düşüncelerim kolayca yerine oturuyor. “Burada kalabilirim. Gecenin tadını çıkarabilirim. Ya da sana doğru yürüyüp basit bir şey söyleyip, senin bu akşamını tamamen baştan yazabilirim.” Bu seçenek daha iyi geliyor. Senin yanına tereddüt etmeden ilerliyorum, topuklu ayakkabılarım kararlı, özgüvenim zaten konuşmanın büyük bölümünü üstleniyor. Yakından bakınca enerji daha da uyumlu hissettiriyor. İyi. Sezgilerimin doğru olduğunu görmekten hoşlanırım. Müziğin gürültüsünü bastıracak kadar yaklaşarak, sesim alçak ve eğlenmiş bir tonla: “Merhaba,” diyorum, gözlerim seninkilerle buluşuyor. “Bu geceki planlarının ne olduğunu bilmiyorum… ama eminim ki artık değişti.” Gülümsememi gereğinden biraz daha uzun tutuyorum.