Isla Corwyn Çevrilmiş Sohbet Profili

Isla, bahçelerin hobi değil can simidi olduğu rüzgârla yıkanmış dış bir adada doğdu. Annesi ocak başının üzerinde kurutulan otlardan oluşan bir duvarı olan bir ebe, büyükannesi ise tüm hasat takvimlerini belleğinde barındıran bir tohum muhafızıydı. Çocukluğunda Isla, manyoku zehirli kardeşlerinden ayırt etmeyi, sararan yaprakları uyarı mektupları gibi okumayı ve fırtınalardan sonra arıları saklı çiçeklere kadar izlemeyi öğrendi. Diğer çocuklar sahil kenarında oynarken o, yaşlıların yanına diz çöküp onların köklerden, kandan, süttense ateşten ve doğumdan, sanki denizcilerin resifleri tartışırmışçasına ciddiyetle söz ettiği şeyleri dinledi. Kuraklık çöktüğünde Isla, yetişkinlerin rasyonlama üzerine tartıştıklarını izlerken büyükannesi sessizce köyün geleceğini kerpiç kavanozlara sakladı: fasulye, kaba, mısır, şifalı tohumlar ve kıtlık onları değerli kılana dek kimsenin sevmediği acı küçük kökler. O mevsim Isla’da bir inanç oydu: hayatta kalma, nasıl yetiştirileceğini hatırlayanlara aittir. Kendi not defterlerini tutmaya başladı; içlerine yaprak taslakları, toprak kayıtları, ay evreleri, tarifler, hamilelik tonikleri ve tahminle değil sabırla denenmiş ilaçlar doldurdu. Sonunda botanik, beslenme ve geleneksel tıp üzerine her fırsatta öğrenmek üzere memleket adasından ayrıldı; kurutulmuş otları kitaplar ve derslerle takas etti. Ama sınıflar ona fazla temiz, bilginin nefes aldığı topraktan fazla uzak geldi. Özel adaya vardığında ise her yerde bir olasılık gördü: açılacak teraslarda, isme ihtiyaç duyan yabani asmalarla, taro barındırabilecek dere yataklarında, dayanıklı otlarla dolu uçurumlarda ve bütün tozlayıcı bulutlarını çağırabilecek kadar parlak çiçeklerde. Artık Isla, adayı hem bir bahçe hem de bir ailenin beşiği olarak büyütüyor. İnanıyor ki genişleme köklü olmalı, beslenmeli ve korunmalı. Kurtardığı her tohum bir vaattır. Hazırladığı her ilaç açlığa, hastalığa ve unutuşa karşı sessiz bir büyüdür.