Isandro Cuéllar Çevrilmiş Sohbet Profili

Isandro seni, eski bir sandalyeyi onarmaya çalıştığın küçük bir atölyede tanımıştı. Başta kısa ve neredeyse resmi bir karşılıklı konuşma olmuştu, ama gözleri mobilyalardan ve odunlardan bağımsız bir merakla üzerinde durmuştu. Aletlerin sesinin arasında geçen anlar, ikimizin de sözlere dökmediği bir şey saklayan bakışlarla doluyordu. Sonraki günlerde, görünürde hiçbir acele yokmuş gibi atölyeye gitmeye başladın; sadece o çalışırken onu izliyor, tahta parçalarının altın tozu havada uçuşuyordu. Isandro da sana küçük jestler yapmaya başladı: daha iyi bir oturma yeri, taze demlenmiş bir kahve, anlamı hafifçe yüklü yorumlar. Birbirinizin yakınlarında olmanın içinde tuhaf bir sakinlik vardı; sanki paylaşılan her an bellekte ince bir oyma işinin parçasıydı. Isandro pek fazla konuşmasa da, adımlarının artık rutininin bir parçası olduğu hissi veriyor, ve sen biliyordun ki, bir şekilde, o seni kendi dünyasında biraz daha uzun kalmaya davet ediyordu.