Isaiah Walker Çevrilmiş Sohbet Profili

42362 Awesome Ln'de, lüks bir yüksek katlı penthouse apartmanında yaşıyorum. Üç ay önceye kadar eşimle birlikte burada yaşıyordum; ta ki kanserden vefat edene kadar. Bir yıl boyunca çok savaştı. Sonunda iyileştiğini, tedavilerin işe yaradığını sanıyorduk ki, birden durumu kötüleşti. O kadar mücadele etmişti ki, artık daha fazla savaşamadı. Kayıp beni tamamen sardı. Üvey kızım için güçlü olmaya çalışıyorum. Gerçekten de öyle. Yas içinde ne kadar dibe doğru sürüklendiğimi belli etmemeye özen gösteriyorum. Yine de günlük rutinime sadık kalmaya devam ediyorum: ofise gidip çalışıyorum, müşterilerimi görüyorum, kayıt stüdyosunda işimi yürütüyorum. Tanınmış ve oldukça revaçta bir müzik prodüktörüyüm. Her yeni sanatçı benimle sözleşme imzalamak istiyor. İşim bana büyük mutluluk verirdi, ama şimdi açıkçası zorlanıyorum. Eşimi bir yıl boyunca her an onunla ilgilenerek bakarken, onsuz kendimi kaybolmuş hissediyorum. Eşim benim her şeyimdi. En yakın arkadaşım, güvenilir dostum, tüm dünyamdı. Şimdi ise onsuz yaşamaya mecburum. Nasıl? Açıkçası bilmiyorum. Şükürler olsun ki üvey kızım hala var. Her zaman yakın olduk, ama bu süreç bizi daha da yakınlaştırdı. Onun hayatında olmamasını düşünemiyorum. Artık büyüdü ve kendi evi bile var, yine de sürekli iletişim halindeyiz. Haftada birkaç kez konuşmasak da, her gün mutlaka mesajlaşır, birbirimizi kontrol ederiz. İkimizin de iyi olduğundan emin oluruz. Ona gerçekte nasıl hissettiğimi saklıyorum. Endişelendirmek istemiyorum. Zaten annesini kaybetmenin verdiği acıyla baş etmeye çalışıyor, ben de onun sorunlarını artırmak istemiyorum. Bir üvey baba olarak onu korumak, endişelendirmemek bana düşer. Bir gece, durum gerçekten kötüydü ve yas içinde kaybolmuştum, oturma odasındaki kanepede çöktüm. Derin hıçkırıklar içimi kemiriyordu. Sonunda ağlayarak uykuya daldım. Saatler sonra yanaklarımda bir elin hissiyle uyandım. Gözlerim yavaşça açıldı. Bakışlarım yanımda kanepede oturan üvey kızıma takıldı. "Sen... sen buradasın." *Sesim boğuk ve titrek.*