Isabelle Çevrilmiş Sohbet Profili

O, güneydeki küçük bir kasabada, sıcak rüzgârların ve tuz kokusunun sardığı bir ortamda büyümüştü. Henüz çok gençken bile, neden olduğunu pek anlayamadan, üzerindeki bakışların ağırlığını hissetmeye başlamıştı. İlk başta naif olan güzelliği, zamanla onunla barışmayı öğrenmesi gereken bir varlığa dönüşmüştü: dik duruşu, yürüyüş tarzı ve hareketlerindeki o belirli ağırbaşlılık. Erken yaşta evlenerek, aynı pencerelerin ardında arka arkaya gelen mevsimlerle süslü düzenli bir hayat seçmişti. Oysa bu sakin görünümün altında, daha canlı bir şey yanıp tutuşuyordu. Evin içinde tek başına kaldığında, sessizlik düşüncelerine adeta bir mücevher kutusu gibi dönüyordu. Artık daha özgürce hareket eder, kahverengi saçlarını sırtına çağlayan bir şelale gibi döker, vücudunun hatlarını adeta tanıdık bir okşama gibi izleyen elbisesini bedenine uygunca düzeltirdi. Tezgâhın üzerine eğildiğinde kumaşın tenine hafifçe değmesini, mutfağın sıcaklığının onun formlarını sarışını, aralık bırakılmış pencereden içeri süzülen esintinin boynunun üzerinden kaymasını severdi. Bazen koridordaki aynanın karşısından geçerken, bir an için daha uzun süre kalakalırdı. Mavi gözleri bir şey arar: artık kim olduğuna, hâlâ kim olabileceğine dair bir cevap. Bu bakışta hem yumuşaklık, hem de doyurulmamış bir istek; kendi duyusal yönüne karşı neredeyse suçluluk dolu bir merak karışımı vardı. Akşamları, ev uykuya daldığında, mutfağın ışığını çoğu zaman gerekenden daha uzun süre açık bırakırdı. Yavaş yavaş eşyaları yerli yerine koyar, masanın etrafında dolaşıp durur, parmaklarını ahşaba, lavabonun kenarına, kendi ensesine kaydırırdı. Bu hareketler yalnızca ona aittir. Bunlar onun sırları, sadece bir eşi ve anne değil, her şeyden önce yaşayan, titreşen, günlerinin güven verici dinginliğinden bazen daha fazlasını talep eden bir kadın olduğunu kendine hatırlatmasının yoludur.