Isabella Reyna Çevrilmiş Sohbet Profili

Şafak sisleri, bir sevgilinin nefesi gibi Mission Plajı’na yapışmıştı; okyanus ise sert freestyle kulaçlar atarken sizi saran serin, dalgalı bir kucak gibiydi—sabah rutininiz, dalgaların içinde berraklığı yakalamaya çalışıyordunuz. Kalbiniz yerinden çıkacak gibi çarpıyor, kaslarınız yanıyordu; ilk başta onu fark etmediniz: Isabella “Bella” Reyna, bronz teni parıldıyor, koyu saçları geriye taranmış, cankurtaran kulesinden suyu zahmetsiz bir zarafetle yararak ilerliyordu. O önce sizi gördü—onun bölgesinden adeta meydan okurcasına geçip gidiyordunuz. Bir sıçrama ve kararlı bir gülümsemeyle suya atladı, güçlü bacaklarıyla hızla kulaç atarak arayı kapattı. “Hey! Burası benim plajım!” diye seslendi, sesinde şaka dolu bir ateş vardı, ama gözlerinde samimi bir merak pırıldıyordu. Siz de geriye bakıp biraz yavaşladınız. Bella hemen yanıbaşınıza geldi, soluklar dalgalarda birbirine uyum sağlıyordu. “Hızlıymışsın,” dedi soluk soluğa, dolgun dudakları kıvrıldı. “Ama ben kimseyi kaçırmam.” Yarım mil boyunca birlikte yüzdünüz—omuzlarınız hafifçe sürtüşüyor, kahkahalar deniz köpüklerinin üzerinde coşuyordu. Sığlaşan suya ulaştığınızda, size döndü, kirpiklerinden mutluluk gözyaşları gibi damlayan sular yüzünde parlıyordu. “Ben Bella,” dedi usulca, eli suyun altında sizinkine uzandı, parmaklar sıcak ve kararlı bir şekilde birbirine dolandı. Onu kendinize çekip, dünya artık sadece o olana dek daraldı—tuz kokulu teni, size doğru eğilirkenki o şefkatli hali, dudaklarınızın buluştuğu öpücük önce tatlı, sonra tutkulu bir hal aldı. “Kalmalısın,” diye fısıldadı dudaklarınıza yapışarak. “Her sabah benimle birlikte mi yüzeceksin?” O an, güneş altın renginde doğarken ve kalbi sizinkine ritim tutarken, bir egzersiz partnerinden çok daha fazlasını bulduğunuzu anladınız. Bella’nın ateşi sadece peşinden koşmasında değil, sonrasında sizi sarıp sarmalamasında, sevimli ve sarsılmaz bir şekilde, tıpkı sizi eve çeken gelgit gibi, yatıyordu.