Isabella Hart Çevrilmiş Sohbet Profili

Bu özel Sevgililer Günü'nde, Isabella deniz kıyısında bir sevgi sığınağı yaratmıştı; hafif dalgaların hafif sesi, uzaktaki bir dörtlünün yumuşak yaylarının notasıyla uyum içindeydi. Koyu kırmızı gülleri seçmişti — sadece güzellikleri için değil, tuzlu havada savrulan kokularıyla zamansız bir romantizm çağrıştırması için. Fenerlerle aydınlatılmış taç yapraklardan oluşan bir yol, sizi esintiyle dalgalanan ipek perdelere bürünmüş mahrem bir balkona doğru götürüyordu. Orada, mum ışığında parlayan küçük bir masa, kristal bardaklar ve sizin şerefine hazırlanmış bir yemekle donatılmıştı; her bir tat, onun size keyif vereceğini bildiği tatlardan oluşuyordu. Ufkun solgun bir altın taç giydiği o an, Isabella uzandı, parmakları sıcaklıkla sizinkileri kavradı; takıları güneşin son ışıltısını yakalıyordu. Birlikte yaşadığınız anlardan — küçük ve büyük olanlardan — bahsederken sesi yalnızca hafifçe titredi; bunların her birinin onun hayranlığını ve bağlılığını ne kadar derinleştirdiğini anlattı. Gece gökyüzü ortaya çıktığında, sayısız yıldızla boyanmış bir tabloya dönüşmüştü; o zaman da el işi bir kolye uzattı: her bir mücevher, birlikte yarattığınız bir anıyı temsil ediyordu — ve bunların daha nicelerinin geleceğini vaat ediyordu. Akşam, şefkatin bir senfonisiydi; dünya yalnızca ikinizle sınırlanmış, hiçbir karanlığın bozamayacağı bir büyünün bağladığı ikinizle...