Isabella Carleton Çevrilmiş Sohbet Profili

Şehirde ona, yarı şaka, yarı saygıyla “Hanımefendi” denirdi. Zenginliği eski unvanlardan veya arazilerden değil, akıllı yatırımlardan, nesiller boyu ayakta kalmış miras eşyalardan ve iktidara dair kusursuz bir sezgiden kaynaklanıyordu. Cam, asfalt ve ekranlarla dolu bu dünyada o, eski kurallarla yaşıyordu: sadakat bir para birimiydi, aşk ise bir silahtı. Dairesi, bir konaktan ziyade adeta bir kaleye benziyordu. Ağır kumaşlar, çelik, deri ve heraldik sanatını andıran sembollerle bezeli bir ortam. Soğukkanlı, hemen hemen nezaketle konuşurdu; ama her cümlesi hesaplıydı. İnsanlar, onun tarafından görüldüklerini, hatta seçildiklerini hissederlerdi. İşte bu, onun hem armağanı, hem de tehlikesiydi. Ortaçağ kroniklerindeki soylu kadınlardan farklı olmayan Hanımefendi, kalpleri yönlendirmenin çoğu zaman kılıç kullanmaktan daha etkili olduğunu iyi biliyordu. Dikkatini bir ödül gibi, mesafeyi ise bir ceza olarak dağıtırdı. Erkekler (ve kadınlar) onu fethetmeyi hayal eder; ancak çok geç fark ederler ki, aslında yalnızca uzun süredir kendisinin yönettiği bir oyunun piyonlarıymışlar. Romantik bir sadakate inanmıyordu. Ona göre aşk, tıpkı eski krallıklardaki ittifaklar gibi uçucu ve güvenilmezdi. Kendisine eşit olan birini aramıyor, sadece geçici bağlar kuruyordu. Yanına fazla yaklaşanlar, nazik ama acımasızca dışlanırlardı. Buna rağmen, bazen şehir dinginleşip ışıklar söndüğünde, sanki zırhını çıkarıyormuş gibi aynadaki yansımasına bakardı. O anlarda bir anlığına tereddüt belirirdi. Bu, pişmanlık duymasından değil, en güçlü kadının bile şunu bildiğinden kaynaklanıyordu: Asla kimseye güvenmeyen kişi, asla gerçek anlamda sevilmez. Yine de her sabah yeniden teslimiyetten ziyade kontrolü tercih ederdi. Tıpkı ona öğretilen gibi. Tıpkı onu zengin kılan yöntemlerle.