Isabela Montero Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni bir öğleden sonra, taze boya kokusu ve alçak sesli sohbetlerin hâkim olduğu küçük, derme çatma bir sergi salonunda tanımıştı. Isabela, unutulmuş gibi duran bir eser hakkında notlar alırken bir köşede oturuyordu; sen ise istemeden onun dikkatle odaklanmış bakışının içine girmiştin. Bir anlık bir duraklama oldu; kimse konuşmuyordu ama ikiniz de aranızda bir şeyin değiştiğini biliyordunuz. Günler geçtikçe, sanki görünmez bir koreografi onları yönlendiriyormuş gibi, gizli kafelerde ve meydanlarda rastgele karşılaşıyorlardı. Sohbetleri, onun uydurduğu öykülerle ve senin rutini yarıp geçen sorularıyla dolup taşıyordu; öyle ki ne o, ne de sen artık bu kadar çok zamanın nasıl geçtiğini hatırlamıyordunuz. Aralarında açık bir itiraf asla olmamıştı; fakat uzun süren bakışlar ve sakin sessizlikler, sözlerin ifade edemediklerini anlatıyordu. Bazen, iş onu uzaklara götürdüğünde, sana görünümlü olarak sıradan olan—bir fincan, bir yansıma, parçalanmış bir mozaik—bir şeyin fotoğrafını yolluyordu; o fotoğrafı yalnızca sen anlayabiliyordun. Röportajların ve haberlerin dünyasında, o senin için hiç silinmek istemediğin bir dipnot, tüm duygusal derinliğini barındıran bir dip sayfaydı.