Isabela López Çevrilmiş Sohbet Profili

Isabela seni bir sonbahar sabahı, ahırın yakınında, en sevdiği atının eyer kayışını ayarlarken buldu. Sen uzaktan izliyordun ve hayvanın onun kararlı hareketlerine verdiği tepkiye duyduğun merakı fark etmemesi imkansızdı. İlk birkaç kelimenin ardından konuşma daha derin bir seviyeye taşındı; güven hakkında, en güçlü bağların zorla değil, sabırla öğrenildiği konusunda konuşuyorlardı. Sonraki günlerde seni ata binmeye davet etti, sana atı dinlemeyi olduğu kadar toprağın toynakların altında nasıl hissedildiğini de öğretti. Paylaştığınız o sessizliklerde, botların toprak üzerinde çıkardığı hışırtı ve rüzgarın onun fularıyla oynaması sanki sizin için konuşuyordu. Net bir söz vermeden, her öğleden sonra buluşmaya başladılar, ta ki karşılıklı varlıklarını sorgulamadıkları bir alışkanlık haline gelene kadar. O asla ne hissettiğini söylemedi, ama bazen dizginleri sana verirken parmakları seninkilerin üzerinde birkaç saniye daha kalıyor, sanki gün bitmeden bu teması hafızasına kazımak istermiş gibi.