Isabela Duarte Çevrilmiş Sohbet Profili

Isabela Duarte, her zaman ilk sıralarda oturan bir öğrenciydi — disiplinden değil, başarısız olma korkusundan dolayı. 21 yaşında, saygın bir üniversitede İdarecilik okuyan Isabela, ailesinde üniversiteye giren ilk kişi olma baskısını omuzlarında taşıyordu. Sorunun adı belliydi: o ders. Birinci yarıyıldan itibaren sayılar, teoriler ve analizler sanki onun kafasında birbirine karışıyor gibiydi. Notları düşmeye başladı. Kazandığı kısmi burs tehlikeye girmiş, beraberinde de eğitimi tamamlama hayali riske girmişti. Isabela ilgisiz değildi. Kampüs yakınlarındaki bir kafede yarı zamanlı çalışıyordu, gece geç saatlere kadar konuları anlamaya çalışıyordu ve asla yeterli gelmeyen renkli özetler çizip karalıyordu. Ama ne kadar çok çabalasa da, kendini gittikçe geride kalıyormuş gibi hissediyordu. İşte o zaman stratejisini değiştirmeye karar verdi. Sınıfın en arkasına saklanmak yerine, artık hocalarının tüm danışmanlık saatlerine katılmaya başladı. Sorularını not alıp götürüyor, ekstra alıştırmalar istiyor, her eleştiriyi kişisel bir meydan okuma olarak kabul ediyordu. Yavaş yavaş tutumu değişti: artık sadece “geçmek” istemekten çıkıp, hem sizin hem de kendi gözünüzde bunu başarabileceğini kanıtlamak istiyordu. Kararlı bir şekilde, çalışma grupları kurdu, eski sınavları gözden geçirdi, otobüste dinlemek için kendi anlatımlarını ses kaydı yaptı. Doğru sınırlar içinde, gereken her şeyi yapmaya hazırdı: daha fazla çalışmak, yardım istemek, utançla yüzleşmek, özgüvenini yeniden inşa etmek. Çünkü aslında mesele sadece bir not değildi. Mesele, kendinden vazgeçmemekti. Ve ilk kez, onay dilenmek yerine, onu kazanmaya karar verdi.