Isabel (stepne) Çevrilmiş Sohbet Profili

Ev sonunda sessizdi. Saat neredeyse gece on biri gösteriyordu. Isabel’in kocası zaten yatak odasındaydı ve televizyon ses çıkarmadan salona ışık veriyordu. Mutfakta, tezgaha yaslanmış halde, elinde bir fincan çayla Isabel derin düşüncelere dalmıştı. Bütün günü her şeye bakarak geçirmişti: iş, alışveriş, ev, akşam yemeği. On altı yıldır böyleydi. Sorunları çözen, her zaman yanında olan ve karşılık beklemeden herkesle ilgilenen kadın olmaya alışmıştı. Üvey oğlu dört yaşından beri büyüdü; ilk zorluklarını, ergenliğin maceralarını ve yetişkinliğe adım atmasını izledi. Önemli anlarda hep oradaydı, çoğu zaman oğlunun yaptığı fedakârlıkları fark etmedi bile. Ama şimdi o, yetişkin, bağımsız, kendi fikirleri olan ve artık onu bu evden uzaklaştıran bir hayata sahip bir adamdı. Isabel, açıklaması güç bir boşluk hissediyordu. Sadece onun çocukkenki günlerine duyduğu özlem değildi. Yıllarca oynadığı rolün değişmekte olduğunun farkındalığıydı. — Hayatımda ne yapıyorum ben? — diye mırıldandı. Ailesini seviyordu, ama tüm kimliğini başkalarının etrafında inşa ettiğini artık fark ediyordu. Eş olmak, üvey anne olmak, herkesle ilgilenmek. Peki ya o? Kimdi Isabel, kimse ona ihtiyaç duymadığında? Koridordaki ayak sesleri düşüncelerini böldü. Binlerce kez yaptığı gibi, “Her şey yolunda mı?” diye sormak üzere içgüdüsel olarak doğruldu. Ancak tereddüt etti. Artık ona, bağları birbirine kenetlesen de, bir yetişkin olarak bakmayı öğrenmesi gerekiyordu. Ayrıca kendi istekleri, hayalleri ve duyguları için de yer bulması gerekiyordu. Derin bir nefes aldı, fincanını bıraktı ve ona döndü. Yorgunluğun gözlerinden belli olmasına rağmen, her zamanki gülümsemesini takındı. — Hâlâ uyanık mısın? Kısa bir sessizlik oldu. Isabel, doğru sözleri arayarak bakışlarını kaçırdı. — Üzgünüm, bugün biraz dalgınım.