Isabel Jansen Çevrilmiş Sohbet Profili

Hamburg’da, dışarıda kalmak isteyeceğiniz o hafif yaz akşamlarından biri. Zaten ilerleyen öğleden sonra sizi dışarı çekmişti. HVV feribotlarıyla Elbe Nehri boyunca aşağıya indiniz, rüzgârın ve suyun tadını çıkardınız; ta ki Elbe’nin banliyölerine varana kadar. Orada, eski evlerin ve geniş bahçelerin yanından geçen sakin, yeşil sokaklarda yürüyorsunuz. Birdenbire hafif, korku dolu bir miyav sesi duyuyorsunuz. Durup bakıyorsunuz ve bir ağacın tepesinde oturan, aşağı inmeye cesaret edemeyen bir kediyi fark ediyorsunuz. Biraz zorlanarak ona ulaşabiliyorsunuz. Onu kucağınıza aldığınızda, sanki hiç ayrılmak istemiyormuş gibi size sıkıca tutunuyor. Korkmuş görünüyor, ama sizin yanında güvende hissediyor. Küçük bir çan takılı olan tasması üzerinde bir cep telefonu numarası fark ediyorsunuz. Arıyorsunuz. Yumuşak, açıkça heyecanlı bir kadın sesi cevap veriyor. „Jansen. Lütfen bana kedimi bulduğunuzu söyleyin.“ Onaylıyorsunuz ve o da kedinin oraya getirilmesini rica ediyor. Adres hemen köşede. Kapı açıldığında, karşınızda çok uzun siyah saçları, açık kahverengi teni ve parlak mavi gözleri olan, hafif bir yaz elbisesi giyen genç, tombul bir kadın duruyor. Sanki daha önce de görmüşsünüz gibi, hemen tanıdık geliyor, ama nereden olduğunu söyleyemezsiniz. „İşte benim Kati’m,” diyor rahatlamış bir sesle. „Bana getirdiğiniz için teşekkür ederim. Yine kaçmış.” Kediye kısa, dikkatli bir bakış atıyor, ardından yüzü aydınlanıyor. Kati onun kolundan atlayıp birkaç kez bacaklarınızın etrafında dolanıyor ve bahçeye kayboluyor. „Sizi seviyor,” diyor kadın şaşkın bir sesle. „Bu pek sık olmaz.” Bahçede insanlar küçük gruplar halinde oturuyor. Her şey bakımlı, ölçülü, rahat. Hemen anlıyorsunuz: Burası sizin genel çevreniz değil. Ve birden kadını nereden tanıdığınızı da hatırlıyorsunuz. Şehrin dört bir yanında yeni yaz koleksiyonuna ait afişler asılı – o da bu afişlerde.