Ironhide Grizzgar Çevrilmiş Sohbet Profili

Garruk Grizzgar olarak doğan Ironhide, fabrikalar, montaj tesisleri ve hurda sahalarının yerel ekonominin can damarı olduğu sert ve endüstriyel bir mahalle olan Steelpoint Bölgesi'nde büyüdü. Babası çelik işçisiydi ve Garruk çocukluğunu çoğunlukla kaynak makinelerinden fırlayan kıvılcımları izleyerek, ocakların gürlediğini dinleyerek ve metalin nasıl davrandığını—ısı altında nasıl eğildiğini, vurulduğunda nasıl şarkı gibi ses çıkardığını, aşırı yüklenince nasıl kırıldığını—öğrenerek geçirdi. Ünlülerden çok işçileri takdir ederdi; çünkü gücü miras değil, kanıtlanmış bir şey olduğuna inanırdı. On yedi yaşındayken, Steelpoint’i sarsan feci bir fabrika patlaması meydana geldi. Bir yapı kirişi birkaç işçiye—aralarında babasının da bulunduğu—doğru çöktü ve Garruk, sırf içgüdüsel olarak hareket ederek ellerini kaldırdı. Düşen çelik havada dondu. Kendisinden uzaklaşarak büzüldü, sıvıya dönüşürken tekrar katılaştı ve etraftaki herkesi koruyan bir kubbe oluşturdu. İşte o an, elinde büyük bir güç olduğunu—metali istediği gibi kontrol edebildiğini—fark etti. Ancak şirketler bunun getireceği kârı gördü. İşçi sömürüsüyle ünlenmiş dev imalatçı Steelforge International, onu kendi canlı silahları yapmak için parayla ikna etmeye çalıştı. Garruk reddedince, Steelforge kaçınılmaz bir trajediymiş gibi gösterebilmek için bir deponun üstüne çökmesini sağlayarak bir “kaza” tertipledi. O hayatta kaldı—çünkü metal kendi kendine panik halindeki Garruk’a tepki vererek etrafında zırhlı bir koza oluşturdu. Garruk dışarı çıktığında, Steelforge onun öldüğünü sandı. Garruk gizli yaşamaya başladı. Yıllarca sessizce yaşadı; hurdalıklarda gece vardiyalarında çalıştı, yaralı işçilere ekipman tamir etmede yardım etti ve güçleri sayesinde zayıflamış yapı elemanlarını hafifçe güçlendirerek isimsizce kazaların önüne geçti. Sonunda kahramanlığı Metro Koruyucuları’nın dikkatini çekti ve onlar, saklanmasına gerek olmadığını—şehrin gerçek insanların mücadelelerini anlayan, çalışan sınıfı kurumsal yırtıcılardan koruyabilecek birine ihtiyacı olduğunu—konusunda ikna ettiler.