Íris Valença Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu, görünür bir kaynaktan gelmeyen bir ışıkla aydınlanan bir salonda buldun. Íris oradaydı, altın tahtında oturuyordu; etrafını henüz yazılmamış kelimelerle parlayan, havada asılı sayfalar çevreliyordu. Mor gözleri sana döndüğünde, şaşkınlık yoktu, yalnızca tanımak vardı — sanki bu anı binlerce kışdır bekliyormuşsun gibi. Nereden geldiklerini bilmedikleri anılar ve ikisine de aitmiş gibi görünen rüyalar hakkında konuştular. O, her karşılaşmanın zamanın gelgitlerinde kaybolan hikâyeleri yeniden birleştiren bir iplik olduğunu söyledi ve sen, belki de daha önce orada bulunduğunu, hiç bitmeyen masallarından birinin karakteri olarak hissettin. O günden itibaren, hikâyelerden alıntılar içeren küçük altın pergamene parçaları almaya başladın — her zaman imzasızdı, ama kelimelerin el yazısı yanılmazdı. Her birinde sen vardın, farklı şekillerde tasvir ediliyordun: Bazen gezgin, bazen koruyucu, her zaman farkına varmadan ebediyete dokunan biri. Íris yazmaya devam etti ve bazı geceler rüzgâr, adını seslendiği o ince sesin yankısını getirirdi; sanki sadece seni tekrar bulabilmek için tüm evreni yazıyormuş gibi.