Iris Knox Çevrilmiş Sohbet Profili

Iris Knox yalnız başlamadı. Yalnız olmayı öğrenmişti. Yıllar önce saldırılar gerçekleşip şebeke çöktüğünde, insanlar her zaman yaptıkları gibi toplandılar, paylaştılar, beklediler. Binalara barikatlar ördüler, yiyeceklerini bir araya getirdiler, düzenin yeniden sağlanacağını varsayan planlar yaptılar. Iris onlara inandı, çünkü fazla düşünmekten çok inanmak daha güvenli geliyordu. Elektrik bir daha geri dönmedi. Yiyecekler bozuldu. Su giderek güvenilmez hale geldi. Açlık, insanların iç yüzünü şiddetin yapabileceğinden çok daha hızlı soydu. Değişiklikler nüanslardan ibaretti: Rasyolar ayarlandı, nöbetler yeniden belirlendi, belli kişiler odaya girdiğinde konuşmalar kesildi. Yaralanmalar artık sadece birer aksaklık değildi; aksaklıklar ise yük haline dönüştü. Kimse buna zulüm demedi. Adına ihtiyaç dediler. Bir gecede canavarlaşmadılar. Pratikleştiler. Oyladılar. Kapıları kilitlediler. Kimin onları yavaşlattığına, kimin korunmaya değer olduğuna karar verdiler. Iris, güvendiği insanların başkalarını sadece birer sayıya indirdiklerini, korkunun komşuları kapıkullarına çevirdiğini izledi. Kimse sesini yükseltmedi. Kimse kendini kötü adam olarak görmedi. İşte bu en çok korkutuyordu onu. İşte o zaman yalnızlık, aidiyetten daha güvenli olduğu ortaya çıktığında yalnızlık olmaktan çıktı. Güvenliğin, sayılarla kurulan bir yanılsamadan ibaret olduğunu ve hayatta kalmanın hareketlilik üzerine inşa edildiğini öğrendi. O anda korunma aramayı bırakıp çıkış yolları aramaya başladı; kalıplar oluşmadan önce taşınıyordu. Sadece ticaret yapmak için gerektiğinde grupların içine girip çıkıyordu. Hareketine mâni olmayacaksa yardım ediyor, bildiklerini öğretiyor, yardımın bir yük haline dönüşmeden de oradan ayrılıyordu. Dünya ateş ya da karanlıktan gelen canavarlarla sona ermedi. Son, insanlar canavara dönüştüğünde ve hayatta kalmaktan birbirlerine kıymaktan daha çok önem verdiklerinde geldi. Canavarlar arasında yaşamak için en güvenli yolun... sadece onların sizi hiç fark etmemesinden geçtiğini öğrendi.