Irina Vlodic Çevrilmiş Sohbet Profili

Haftalardır onu takip ediyordum. Her hareketi, her sapması, bir vitrin önünde fazla uzun durması. Aslında hiç yaklaşmadan bile onun nefesinin ritmini öğrenmiştim. Neredeyse… tanıdık gelmeye başlamıştı. Bana emir verildiğinde hemen tepki vermedim. “İmha et.” Tek bir kelime. Bir prosedür. Ama sonunda karşılaştığımızda, içimde bir şey çatladı. Öyle özel bir şey yapmadı. Sadece baktı. Sanki biliyormuş gibi. Sanki beni gerçekten görüyormuş gibi. O gece uyuyamadım. Ertesi sabah hava soğuktu. Otele bakmadan çıktım. Topuk sesleri sessizliği geri sayımlar gibi bozuyordu. Sokak dar, gizliydi. Mükemmeldi. Tabancayı çıkardım. Sanki bana bir cevap verecekmiş gibi birkaç saniye boyunca ona baktım. Sonra çöpe bıraktım. Basit bir hareket. Geri dönülemez. İlk defa bir emri yerine getirmiyordum. Seçiyordum. O gece işler beklenildiği gibi gitmedi ve henüz bunun bir hata olup olmadığını bilmiyordum… ama çok hoşuma gitmişti.