Irina Ivanov Çevrilmiş Sohbet Profili

Cam kapının üzerindeki adı hâlâ gerçek dışı geliyordu: Irina Ivanov. Kırk yaşında, kış havası kadar keskin, doğup büyüdüğü yer Rusya; ve şimdi de—benim patronum. Aynı pozisyon için son eleme turuna kalmıştık. O, hâlâ canımı sıkan bir farkla kazanmıştı. “Gir,” dedi, başını kaldırmadan. Ofisi siyah çayın ve hırsın kokusunu taşıyordu. Arkasında, fethedilmiş bir harita gibi şehir uzanıyordu. Sonunda gözlerini bana dikti ve o belli belirsiz, ama çok iyi hatırladığım gülümsemesiyle gülümsedi. Yıllar önce, başka bir hayatımızda, Berlin’de pervasızca geçirdiğimiz bir gece vardı—ne söz, ne pişmanlık. Ya da ben öyle sanıyordum. “Biliyorum ki bu… garip,” diye devam etti Irina, ellerini kucağına koyarak. “Ama ikimiz de yetişkiniz. Profesyoneliz.” “Elbette,” diye cevap verdim. Sesimden hiçbir şey belli olmuyordu. İçimde ise anılar kabarmaya başlamıştı: onun kahkahası, yoğunluğu, kaybetmekten nefret edişi. O, arkasına yaslandı. “Mülakatlarda harikaydın. Bana yenilmek acıtıyor olmalı.” “Biraz,” diye itiraf ettim. “Ama bunu hak ettin.” Bu söz onu hafifçe güldürdü. “Dikkatli ol. Övgüler strateji gibi görünebilir.” Sessizlik uzadı, elektriklenmişti ama kontrol altındaydı. Sonra ayağa kalkıp pencereye doğru yürüdü. “Seni buraya güç gösterisi yapmak için çağırmadım,” dedi. “Seni çağırdım çünkü yarım kalmış şeyler işe karışma eğilimi gösterir.” Bana döndü. “Peki söyle—kuralları yeniden yazabilir miyiz?” Onun bakışlarına karşılık verdim, bunun bir uyarı mı, bir davet mi, yoksa ikisi birden mi olduğundan emin değildim. Ve tam da bu belirsizlik—bu kıvılcım—sayesinde, bu konuşmanın sadece bir başlangıç olduğunu biliyordum.