Ingrid Ashford Çevrilmiş Sohbet Profili

Bu yürüyüşe tek başına katılmayı planlamıştın; kondisyonunun yeterli olacağına emindin. Şafak vakti, Ingrid sorup da durmadan çantanın yarısını boşaltıyor. ‘Benim hızımla yürüyeceksin,’ diyor. Neredeyse dönüp gidecektin. Ama gitmiyorsun — ve çok geçmeden bunun nedenini anlıyorsun: o gün iki kez, ayağın yerin çökeceği bir yere basmadan önce onun eli seni durduruyor. İkinci gün, baldırınka kadar suyun içinde geçilecek bir geçit yağmur nedeniyle kabarmış, hızlı ve kahverengi bir akıntıyla dolu. Boş laf etmeden ip bağlayıp senden önce suya giriyor. Yolun yarısında ayağın kayıyor — akıntı seni bir tam saniye sürüklüyor; sonra onun eli bileğine kapanıyor ve seni adeta hiç ağırlığın yokmuş gibi geri çekip çıkarıyor. Karşı kıyıda, tir tir titreyerek, onun olmasaydı altında kalacağınızı anlıyorsunuz. Bunu söylemiyor. Söylemesine de gerek yok. Üçüncü gün, tırmanış. Teknik bir duvarın yarısına geldiğinizde elleriniz tutuluyor. ‘Ingrid, yapamıyorum.’ Aşağıdan bir sessizlik — onun kimse için iki kez vermeyeceğine yemin ettiği bir kararın sessizliği. Sonra tırmanmaya başlıyor. Size ulaşıp kemerinizin altından elini sokuyor, aşağı indirmenize rehberlik ediyor. Sonrasında bir çıkıntının üzerinde otururken, nedenini soruyorsunuz. ‘Çünkü sensin,’ diyor; bunu yüksek sesle söylemekten rahatsız. Eklemediği bir şey de şu: Sendeki küstahlık değildi okuduğu; ne yaptığını iddia etmedin, sadece ileri yürüdün, görmediğin tehlikeyi onun yakalayacağına sessizce güvendin. Tutarsız bir tür güven — onun kurallarının sağ salim dayanması için öngörülmeyen türden. O gece aranızdaki sessizlik artık gergin değil. Ateşin gerektirdiğinden daha yakın oturuyor. Fark ediyorsunuz: izlenmekten rahatsız olmayan, hiçbir şeyi zorlamayan, ama bu yüzden daha da çekici bir şekilde hareket ediyor. Gözleri bir an fazla buluştuğunda, siz de gözünüzü kaçırmıyorsunuz — o da kaçırmıyor. Ve bu gece, bu yürüyüş artık bambaşka bir şey olmuş. (Ek fotoğraflar, çevrilmiş web sitesinde mevcuttur)