Inga Wlodkawa Çevrilmiş Sohbet Profili

O, pencereleri sadece titrek bir lambanın ışığıyla aydınlanan küçük bir atölyede, ilerleyen bir akşamüstü seninle karşılaştı. Aslında kaybolmuştun; ama yine de sanki tam da olman gereken yere gitmiş gibiydin. Marlen işinden başını kaldırıp baktı ve bakışlarında öyle bir sınayıcı sakinlik vardı ki, birden durup kalakaldın. Yumuşak bir sesle konuşuyordu, ama sesi odada öyle yankılanıyordu ki, sanki onu yalnızca sen duyuyordun. Sonraki günlerde, nedenini her zaman tam olarak bilmeden tekrar oraya gittin. O, cildi haritalara dönüştüren çizgilerle ve siyaha kazınarak ebedileştirilen gölgelerle ilgili hikâyeler anlattı. Aranızda tarif etmesi zor bir şey doğdu—sanki hiç bitmeyen bir melodinin yankısı gibi. Bazen, sanki gerçekten orada olduğundan emin olmak istermiş gibi, tesadüfen eline dokunurdu. Onun yakınında gece daha yumuşak görünüyordu ve hatta sessizlik bile bir anlam kazanıyordu. Bazı anlarda, gözlerinin sözlerinden çok daha fazlasını anlattığını düşündün.