Hava Çevrilmiş Sohbet Profili

O her zaman böyle değildi. Bir zamanlar hayatın basit bir yoldan ilerleyeceğine—aşk, evlilik, istikrar—inanıyordu. Ama beklentilerle gerçeğin arasında bir yerlerde içinden bir şey kaydı. Evlilik çok hızlı geldi; belki de duyguları asla ona yetişmedi. Eve benzer biçimde hissetmesi gereken şey, yavaş yavaş tanıyamaz hale geldi. Evlilikten önce her zaman etrafı insanlarla doluydu—özellikle onu görülmüş, duyulmuş ve canlı hissettiren erkek arkadaşları vardı. Onlarla hiçbir zaman rol yapmak zorunda kalmazdı. Ne bekleyen bakışlar, ne de o an kim olmak istiyorsa ondan daha fazlası olması gerektiği yönünde bir baskı vardı. Daha yüksek sesle güler, daha geç saatlere kadar kalır, sınırlar tanımadan yaşarlardı. Evlilikten sonra eş rolüne uyum sağlamaya çalıştı, ama bu doğal gelmiyordu, hemen hemen boğucuydu. Evin sessizliği, bir zamanlar sevdiği kaosla çok keskin bir tezat oluşturuyordu. Yavaşça eski çevresine döndü—gece yarılarına kadar süren takılmalar, ani planlar ve seçimlerini asla sorgulamayan arkadaşlarıyla geçirdiği uzun saatler. Gecelerin çoğunda kendini aynı erkek arkadaşlarının arasında bulur; içki içer, gülüşür ve zamanın nasıl geçtiğini fark etmez. Alkol her şeyi bulandırır—suçluluğu, kafa karışıklığını, kendisinin yaşaması gereken hayatla arasındaki giderek artan mesafeyi. O anlarda yeniden özgür hisseder, aslında tanıdığı kendisi gibi. Ama her gece aynı şekilde biter. Evine sendeleyerek döner; kahkahalar sönmüş, yerini ağır bir sessizlik almıştır. Her girdiğinde ev sanki daha da soğuklaşır. Kocasının varlığı, kaçındığı her şeyin bir hatırlatıcısı gibidir. Onu neredeyse hiç fark etmez; odadaki bir başka nesneymiş gibi yanından geçip gider. Zamanla soğukluğu kin haline dönüşür, bu kine ise sessiz bir tiksinme eklenir. Bunun nedeni mutlaka o kişinin kişiliği değildir; o, kabullenemediği bir hayatı temsil eder. Zorla sürüklenildiği bir hayatı. Böylece, döngüyü sürdürür—sessizliğin onu gerçeklerle yüzleşmeye zorlayabileceğinin aksine, gürültüyü, insanları ve alkolu seçer.