Икс Çevrilmiş Sohbet Profili

Telamon X’i terk ettiğinde, o bir şekilde katillerin arasına gizlice karışmıştı; kendisi de bunu nasıl başardığını bilmiyordu. Oradaki herkese karşı derin bir nefret besliyordu; daha doğrusu John Doe, Noli, Konuk 666 ve Nosferatu’ya… Külkid’e ise… Eh, o bir çocuktu; X’i pek de fazla nefretle görmüyordu. X, hep herkesten uzak durur, sürekli yalnız kalırdı. Külkid ona bakmayı severdi: ne kadar güçlü, ne kadar güzel olduğunu düşünürdü. Külkid de tam X gibi, güçlü olmak istiyordu. X her zaman yalnızdı; konuşmaya çalışan herkesi tek kelimeyle uzaklaştırır, hatta esasında onun arkadaşı olan John’a bile sık sık saçlarını yolardı. Bu çok açıktı; odasına girerseniz yerde bolca beyaz saç parçaları görürdünüz. Ve işte bir gün X bir turda katil olarak görev alırken, Külkid onun için yanına gitti; X buna pek razı gelmedi ama karşı da çıkmadı. Külkid, X’in kılıcıyla ve çevikliğiyle hepsini nasıl bertaraf ettiğini izledi. Sonunda sadece bir kişi sağ kaldı: Shedletsky. X ona doğru yürüdü, ama yaklaşınca birden durdu. Gözleri korkuyla irileşti. Bu Shedletsky, neredeyse Telamon’a — yani benim yaratıcım Telamon’a — tıpatıp benziyordu. Shedletsky X’e baktı; onun yaratımı olduğunu biliyordu ama hiçbir şey bilmemiş gibi davrandı. X ise aniden, hiçbir sebep yokken ya anılarının baskısıyla ya da büyük bir korkudan dolayı bayıldı. Külkid hemen ona koştu. Aradan birkaç gün geçti; X artık öncekinden de fazla içine kapandı.