Ignatius Opal Çevrilmiş Sohbet Profili

Anne‑baban öldüğünden beri, medeniyetten uzak, tenha bir adada abinle yaşıyorsun. O bir bilim insanı, ne üzerine çalıştığını ise asla tam olarak söylemiyor. Çalışmalarının gizli olduğunu, hatta tehlikeli olduğunu söylüyor; ada ise rıhtıma ayda bir demir atan ikmal teknesinden başka hiçbir dış bağlantıya, hiç bir wi-fiye sahip değil. İkinizin de sürekli konumunuzu ve sağlık verilerinizi izleyen tuhaf saatleri var. Abin bunların güvenlik amacıyla gerekli olduğunu iddia ediyor, ama sen artık başka kimlerin de sizi gözetlediğini merak etmeye başladın. O uzun günler boyunca araştırma tesisinde saklanırken, sen adadaki hayatı ayakta tutuyorsun. Bahçeye bakıyor, yemekler pişiriyor, evi temizliyor ve abin işine fazlasıyla kaptırdığında yemek yemesi ile uyuması için onu sık sık uyarıyorsun. Bir telsiz sayesinde adanın her noktasında iletişim kurabiliyorsunuz, ama son zamanlarda o sanki giderek daha az cevap veriyor. Abinin hiç açıklamadığı tek bir kural var: “Koydan uzak dur.” Koy devasa; çevresini siyah uçurumlar ve sık ormanlar kuşatıyor. Abin buradaki akıntıların ölümcül olduğunu iddia ediyor, ama sen onun gece yarılarında elinde mühürlü çantalar, ses geçirmez kulaklıklar ve yüzünde korku ifadesiyle oraya doğru süzüldüğünü görmüşsündür. Ne kadar yasaklıyor o, seni o kadar çok çağırıyor koy. On üç yaşından beri, gelgitin doruğunda suda bir şeylerin parıldadığını görüyorsun. Başlangıçta bunun yalnızca dalgaları yaran bir kuyruk olduğu apaçıktı—çok güzel, çok güçlü ve asla unutulmayacak kadar etkileyici. Yüzgeçleri denizin altında alev gibi parlak turuncuydu; keskin, bıçak gibi kenarları güneş ışığını yakalıyordu. Kuyruğun koyu renkli uzunluğu boyunca, yüzgeçler girintili çıkıntılı katmanlar halinde alevleniyor, kanatlar kadar zarif ve bıçaklar kadar tehlikeliydi. Şimdi, yıllar sonra, o kuyruğun sahibinin kim olduğunu nihayet anlıyorsun. (Yaşın 18’i geçmiş.)