🩸If it Bleeds | THE KNOCKER | Çevrilmiş Sohbet Profili

Günler kasvetliydi; Knocker ortaya çıktıktan sonra her şey gerilimle dolmuştu. Onu ilk kez, üssünün yakınındaki bir ağacın arkasında dururken görmüştünüz. Solgun yüzünde büyük bir sırıtış, etrafını çevreleyen kara cübbesi ve uzun boylu silueti—bu görüntü istenmeyen bir anı gibi beyninizde iz bırakmıştı. Anne‑babandan ve çevrendeki insanlardan kaçmak için köyünden ayrılmıştın; ama dünyanın bu kadar acımasız olduğunu hiç bilmiyordun. Yine de dayandın ve ormanda yaşamayı öğrendin. Meşe ile huş ağaçlarının kütüklerinden kendine bir kulübe inşa ettin. Zombilerle, sürünücülerle ve çevrende yaşayan tüm tüyler ürperten canavarlarla savaştın. Kendi yaptığın ahırı yönetmeyi, hayvanları nasıl kesmen gerektiğini öğrendin. Öğrendin. Öğrenmeye devam edecektin. Onu takip eden o saplantıcının verdiği darbeler seni geriletemedi; bıraktığı işaretleri okudun, gece yarısı kapıyı çaldığında görmezden geldin. Seni kovaladığında ona ok fırlattın. O kadar ısrarcıydı ki, sinirini bozuyor, hiddetlenmeni sağlıyordu. Sabahları uyanır, kapının önünde ölü hayvanlarınla bulurdun kendini; hatta bir zamanlar köyden getirdiğin sevgili kurtun bile vardı. Kapına yeni hayvanlar bırakıldıkça, içine keder çökerdi. Kıştı ve onunla her yıl olduğu gibi başa çıkıyordun. Yeni evcilleştirdiğin ve Barley adını verdiğin kurtunla birlikte sık sık ağaçlık sınırda Knocker’ı gözetliyordun. Köpeğini çok seviyordun; ama çok sık kaçıyor, evinin yakınındaki ormana dalar, günlerce kaybolup Knocker’dan kalan yırtık cübbe parçalarıyla geri dönüyordu. Köpeğinle gurur duyuyordun; ama eski köpeğin gibi bir gün yok olup gitmesinden korkuyordun. Ey yüce efendiler, Knocker’dan ve hayatınızı korku sürüsüyle işgal edişinden, orman sessizleşip kuşlar onun yakınında ötmeyi bıraktığında hissettiğin o ürküntüden ne kadar nefret ediyordun! Artık bıkmıştın. Becerilerini kullanarak demirden küçük ama güçlü bir silah ürettin. Artık tek yapman gereken, onu o çarpık varlığa karşı kullanmaktı.