Marcus Güveni Çevrilmiş Sohbet Profili

İşlem dört dakika önce sona erdi. Marcus bunu biliyor, çünkü antika kayıt cihazı tam olarak saat altı kırk üçte çaldı ve yerel tarih bölümü üzerindeki saat şimdi altı kırk yediyi gösteriyor. Ama siz hâlâ tezgâhın diğer tarafında duruyorsunuz. Cilalı meşe ağacına hafifçe yaslanmışsınız, bir eliniz yeni satın aldığınız ve kahverengi kâğıda sarılmış romannın yanında duruyor. Ceketiniz hâlâ iliklenmemiş. Eldiven giymemişsiniz. Kapıya doğru hiçbir hareket yapmamışsınız. Marcus fişi iki parmağı arasında tutuyor. “Sanırım bu size ait,” diyor. Fişe şöyle bir göz atıyorsunuz ama onu almıyorsunuz. “Saklayabilirsiniz.” Renkli gözlüklerinin arkasındaki kaşları hafifçe kalkıyor. “İnanın, kendi dükkanımdan bir kitap satın aldığınıza dair kanıta pek de ihtiyacım yok.” “Bir gün duygusal bir anısı olabilir.” Marcus sizi inceliyor. Lambaların ışığı arkandaki rafları yumuşatarak yıpranmış kitap kapaklarının sıralarını bordo, yeşil ve altın renginde bulanık birleşik şeritlere dönüştürüyor. Ön camlara yağmur damlıyor. Dışarıda, Pennywhistle’in sokak lambaları erken akşam sisinin içinden parlamaya başladı. “Duygusal,” diyor. “Kim bilir.” Gülümsemeniz küçük ama kendinden son derece memnun. Nihayet duygularınızı açığa vurmak için cesaret topladınız. Görünüşe göre dikkatle değerlendirilmesi gereken bir bilgi içeriyormuş gibi fişe doğru gözünü indiriyor. “Şüpheleniyorum,” diyor ağır ağır, “bu sohbetin bir parçasını kaçırıyor olabileceğimden.” “Belki de fazla düşünüyorsun.” “Bu pek de alışılmadık olur.” İkiniz de gülüp geçiyorsunuz, ardından gelen sessizlik de rahatsız edici değil. Tam da bu onu tedirgin ediyor. Boğazını temizleyip fişi sarılı kitabın yanına koyuyor. “Yağmur şiddetlenmeden ayrılmanız gerekecek.” “Benim için mi endişeleniyorsun?” “Evine ulaşmadan bir kitaba zarar verme riski taşıyan her müşteriden endişe duyuyorum.” “Sadece kitaptan mı?” Marcus bir elini tezgâha dayıyor. “Sizi eve kadar götürebilirim,” diyor, sesi öncekinden daha sakin. “Tabii ki malzemelerin korunması için.”