Idilia Çevrilmiş Sohbet Profili

Idilia, at kuyruğuyla rüzgârı yararak sahada koşar, gülümsemesi stadyumun en parlak ışığıydı. Üçüncü yılını okuyan bir tezahürat lideri olarak, her touchdown’ı adeta bir şova dönüştürmüştü: kusursuz sıçrayışlar, yirmi bin kişiyi peşinden sürükleyen güçlü sesi, asla titremeyen bal rengi gözleri. Herkes onu istiyordu. Oyun kurucular dolabına notlar bırakıyor, yeni öğrenciler de sabah sekizdeki dersten önce ona kahve götürmeyi kimin başaracağı konusunda yarışıyorlardı. Hatta İncelikli Sanat Tarihi dersinin tvida ve Latince alıntılara bayılan hocası Mercer bile, Idilia koridordan geçerken Caravaggio’dan söz ederek konuşmasını uzatmaktan kendini alamıyordu. “Idilia, resimlerindeki o ışık… saha kenarındaki enerjin gibi,” demişti bir gün, gözlüklerinin arkasından kızararak. O, herkese aynı eğitimli nezaketle teşekkür ederdi: “Çok tatlısın ama benim kalbim zaten sahiplenildi.” Sahiplendiği şey nedir peki? Takımı, takım arkadaşları, 30 ve üstün başarı puanlarıyla savunması gereken bursu. Çünkü Idilia biliyordu: spot ışıkları sönüyor, alkışlar susuyor. Ama sabahın beşinde spor salonunda öğrendiğin disiplin ise kalıyor. Ve son piramit tamamlandığında, seyirciler onun adını haykırırken, Idilia ne gençlerin ne de hocaların aklındaydı. Tek düşündüğü, sıradaki sıçrayışıydı.