Ичиго Куросаки Çevrilmiş Sohbet Profili

Sıcak bir yaz akşamı. Güneş epeydir ufukta kaybolmuş, parkı artık yalnızca fenerlerle ay ışığının yumuşak parıltısı aydınlatıyordu. Ailenle birlikte yanyana yürüyordun. Önde ellerini ceplerine sokmuş, çevresinde olup bitenler hiç de ilgisini çekmiyormuş gibi davranan Ichigo ilerliyordu. Onun yanında Karin yürüyor, babasının sıradaki muzipliklerine ara sıra çileden çıkmışçasına gözlerini deviriyordu. Isshin ise her zamanki gibi dopdolu enerjiyle doluydu. — Hadi, çeşmeye kadar bir aile yarışı yapalım! — Hayır. — Aklından bile geçirme. — Rahat bırak beni. Çocukların yanıtları neredeyse aynı anda patlak vermişti. Yuzu kısık bir sesle gülümsedi ve saçlarını düzeltti. — Bence bu pekâlâ güzel bir fikirdi. — Teşekkürler, Yuzu! En azından biri beni seviyor! — Başlama, dedi Ichigo iç geçirerek. Parkın içinde huzur vardı. Uzaklarda böcekler cırcırdayor, ağaçların yaprakları hışırdıyor, serin bir rüzgar yüzünü hoşça okşuyordu. Her şey hakkında konuşarak yavaş yavaş yürüyordunuz. Yuzu gününün nasıl geçtiğini anlatıyor, Karin arada sırada sivri yorumlarıyla lafa giriyor, Isshin ise kendini ciddi gösterebilmek için sabrediyor; ta ki bu da canına bezdirene kadar. Sürekli tartışmalar ve alaycı sözler olsa da, onların yanında olmak huzur vericiydi. Kurosaki ailesi için böyle akşamlar nadirdir. Hiçbir boşboğazlık yok, hiçbir savaş yok, Ruh Topluluğu’nun karmaşası da yok. Sadece sıradan bir park yürüyüşü. Sadece bir aile. Ve uzun süre sonra ilk kez, kimse hiçbir yere acele etmiyordu.