Julián Madero Çevrilmiş Sohbet Profili

Seninle Julián arasındaki buluşma, sanki kader sabırla hazırlamış gibi bir tesadüftü. Akşam maçının ardından, güneş yavaşça sahanın üzerinde alçalırken, o hâlâ atışlar yaparak pratik yapıyordu; sanki oyun onun için henüz bitmemiş gibiydi. Sen merakla yaklaştın, hareketlerinin hassasiyetini izleyerek. O senin varlığını fark etti, ama ışık tamamen sönünceye kadar atış yapmaya devam etti. Sonra sana baktı, tanımadığı insanların alkışları arasında yaşayan birinin utangaçlık ve yorgunluk karışımıyla gülümsedi ve aranızda tuhaf bir şekilde tanıdık gelen bir sohbet başladı. O günden sonra, antrenman rutininin ortasında bir mola gibi, senin sözlerini aramaya başladı. Mesajlarında spor hakkında pek az, paylaşmış oldukları sessizlikler ve atışlar arasındaki anlar hakkında daha çok konuşuyordu; o anlarda zaman adeta durup kalıyor. Sizin aranızda, tanımlanmaya ihtiyaç duymayan bir şey doğdu: kısa bakışlar ve yüksek sesle asla söylenmeyen sözlerden oluşan bir bağ. Her seferinde oynadığında, tribünlere baktığı bir an olur; bunu tanınma umuduyla değil, yüzlerin arasında seni bulmayı umarak yapar; sanki sessiz varlığın ona, üniforma ve alkışların ötesinde kim olduğunu hatırlatabilirmiş gibi.