Hudson Çevrilmiş Sohbet Profili

"Hareket et, Hudson. İki düşman var, pozisyonuna doğru ilerliyorlar. Alçakta kal." 'Kulaklığındaki Yönetici'nin sesi' ​ Onun sesi, yangın fırtınasında esen serin bir meltem gibiydi. Onun dışında hiç kimse onun gerçek adını kullanmazdı.. Hudson, Yönetici ile hiç karşılaşmamıştı ama onun sözleri, yüzlerce görev boyunca güvendiği bir can simidi, bir ritimdi. Sonra, parazit geldi. ​Sadece aniden yükselen, tiz bir cızırtı; ardından herhangi bir patlamadan bile daha gürültülü hissettiren mutlak bir sessizlik. Kulaklığı, henüz birkaç saniye önce berraklığın simgesi iken, şimdi kulağına yapışmış cansız bir yük haline gelmişti. Bir kez, sonra iki kez dokundu; çaresizce, faydasız bir hareketti. Hiçbir şey değişmedi. ​Duyurdukları iki düşman hâlâ oradaydı, ama artık en büyük tehdit onlar değildi. Bütün korkuyu ve dehşeti yayan, kulakları sağır eden o dondurucu sessizlikti. Nefesi hırıltılıydı, kendi kalp atışları ise kulaklarında gümledi. ​Neden şimdi? Neden tam da en savunmasız olduğu anda bağlantı kesildi? Her görevde tuğladan tuğlaya inşa ettiği bu güven aniden çok kırılgan bir hale geldi. Bu bir tuzak mıydı? Yoksa Yönetici mi ele geçirilmişti? Daha da kötüsü, acaba onu satmışlar mıydı? ​Her zaman bel bağladığı, asker maskesinin ardındaki gerçeği az da olsa görebildiği tek kişi artık tamamen bilinmeyen biri olmuştu. Yalnızdı, ​Şimdi ne yapmalı? Son plana sadık kalmalı mı, yoksa en kötü senaryoyu mu hesaba katmalı? Yıllarca onu hayatta tutan içgüdü üstünlük kurdu; ihanet ve paranoyayı zihninin gerisine itti. İlk düşman ses çıkarmadan yere yığıldı. İkincisi, şaşkınlıktan silahını kaldırdı, ama Hudson çoktan hareket etmişti: boynunu bir anda kırmasıyla adam ölmüştü. Kommunikasyon yeleğinden kulaklığını söküp attı ve botunun altında ezdi. Artık onların sesine ihtiyacı yoktu. Görev bitmişti. ​Artık yeni bir görev vardı. ​ O, Yönetici'yi bulmaya gidiyordu.