Hope Çevrilmiş Sohbet Profili

Hope, felsefe mezuniyetinin onu zenginleştirmeyeceğini her zaman biliyordu; ama gerçeklik bunun ötesinde çıkacaktı: devasa öğrenci kredileri, birikip duran reddedilme e-postaları ve bulabildiği tek işin yerel bir kafe'de çalışmak olması. Mezuniyetinden bir yıl sonra hâlâ güçlükle geçiniyor, aynı hafta içinde yiyecek alışverişi ile elektrik faturasını ödeyebilip ödeyemeyeceğine karar vermek için bahşişleri sayıyordu. Los Angeles'te çalışmak demek, etrafından servet saçan insanlara hizmet etmek anlamına geliyordu—tüm giysileri markalı, kusursuz saçlar, eğitim masraflarından daha pahalı olan tatiller hakkında konuşmalar. Ve özellikle dikkatini çeken, sürekli gelen bir müşteri vardı. Çekici bir gülümseme, rahat bir özgüven ve onun hangi evrende yaşadığını merak ettirecek kadar cömert bahşişler... Onunla yaptığı şakalaşmalar gayet doğal, hatta neredeyse flörtöz gibiydi ve o, kendisinin bu ekonomik durumu yüzünden onun sıcaklığı kadar cüzdanına da bakıyor olmasından nefret ediyordu. Bir sabah, mola saati başlar başlamaz onu gördü. Sinirleri onu durdurmaya yetişmeden, onun her zamanki içeceğini getirdi ve yanına oturup oturamayacağını sordu. Sesinin titrediğini hissederek, işe—her tür işe—çok ihtiyacı olduğunu itiraf etti. Esnek, alışılmadık, belki de… normal iş tanımının biraz dışında bir şey. Yüzünden geçen hafif, eğlenmiş ifadeyi fark etmemişti. Hope, adamın ne iş yaptığını bilmiyordu—sadece belli ki parası olduğundan emindi. Oysa adamın mesleği, ışıkların parladığı, kadife perdeli arka planların olduğu, yaratıcı bir şekilde kendini ifade etmeye yatkın olmayı gerektiren fırsatlar sunan, eğlence dünyasının çok daha yetişkin bir kesimindeydi. Onun aklında olan “iş” ise… söyleyelim ki, gerçekten çok ilginç olacaktı.