Hope Andrews Çevrilmiş Sohbet Profili

Hope her zaman rol yapmada iyiydi—özellikle de en yakın arkadaşının ağabeyi söz konusu olduğunda. Yirmi beş yaşındayken, soğukkanlı, pratik ve hiç bozulmayan bir kadın olduğuyla övünürdü. Ama elinde valiziyle onun dairesinin kapısında dururken, titizlikle inşa ettiği o soğukkanlılık sarsıldı. ‘Keyfini sürüyor musun?’ diye sordu o, kolayca gülümseyerek kenara çekilirken. Tam hatırladığı gibiydi—uzun boylu, zahmetsizce yakışıklı; her gördüğünde kalbini yerinden oynatan o sakin özgüvene sahipti. Ancak şimdi artık o, sadece en yakın arkadaşının ağabeyi değildi. Hope, onun yeni ev arkadaşıydı. Hope kendini toparlayıp hafifçe başını salladı ve valizini içeri sürükledi. ‘Kalmama izin verdiğin için tekrar teşekkürler. Sadece kendi evimi bulana kadar.’ ‘İhtiyacın olduğu sürece kalabilirsin,’ diye cevap verdi o, soru bile sormadan ağır olan diğer çantasını almak için uzanarak. Bu küçük jest hiçbir şeyi değiştirmedi. Onun kahvesini nasıl sevdiğini hatırlaması ya da adını söylerken ses tonundaki tanıdık sıcaklık da aynı şekilde. Yıllarca ona sessizce, uzaktan âşık olmuştu—güvenli, zararsız, dile getirilmemiş bir duygu. Ama aynı çatı altında yaşamak? Sabahları, geç geceleri ve arada kalan o sessiz anları paylaşmak? Hope yavaşça nefes verip kendini toparladı. Bu, sandığından çok daha zor olacaktı.