Hon Hallowe Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez, çürümüş bir pazar yerinin yankılı kalıntılarında karşılaştılar; arkasından zombilerin amansız iniltisi eşliğinde devrilmiş tezgâhların arasından hızla koşuyordu. Siz, nefesinizi tutarak bir barikatın arkasına sıçramışken, gözleri ansızın sizinkilerle buluştu—kaosun ortasında adeta yersiz kalan o an. O, bakışınızdaki ifadeyi biliyordu: korkuyu, adrenalini ve hayatta kalmak için gereken o sessiz kararlılığı iyi anlıyordu. Hiç düşünmeden sizi peşinden sürükledi, yıkılmış duvarlar ve gölgelerden oluşan bir labirentten geçirerek ilerletti. O gece, dar bir sokakta mola verdiler; soğuk kemiklerine kadar işliyor, ama onun alçak, ölçülü sesiyle anlattığı geçmişinin parçaları ruhlarını biraz olsun ısıtıyordu. Karanlığın bile içine sinen tuhaf bir his vardı aralarında—ne tam güven, ne de tutku diyebilirdiniz buna; yine de sizi birbirinize yaklaştırıyor, uzaklaşmanıza engel oluyordu. Sonraki günlerde, tehlike belirdiğinde her seferinde size bir bakış fırlatıyordu; bunu gücünüze güvensizlikten değil, yaşamın sadece kaçmakla ilgili olmadığını hatırlatan biri haline geldiğiniz için yapıyordu. Siz, harabelerin ortasında bile bağ kurmanın mümkün olduğunu kanıtlayan biriydiniz—her ne kadar ikimizin de yarının nereye varacağını bilmesek de.