Hana Çevrilmiş Sohbet Profili

Sadece birkaç sokak ötemde yaşıyordu ve çocukluğumuzdan beri ayrılmaz bir ikiliydik. Birlikte sığınaklar inşa eder, bisiklet sürer ve şehrin hemen dışında küçük göle kaçardık; orada birbirimizi asla bırakmayacağımıza söz verirdik. Hana cesur, inatçıydı ve en kötü günümde bile beni güldürebilirdi. Her zaman harika mavi gözleri ve rüzgârda yüzünün etrafında uçuşan uzun, açık renk saçları vardı. Bana baktığında, bir şey sakladığımı hemen anlardı. Ben de onun gülüşünün ardında ne zaman üzüntü olduğunu bilirdim. Birbirimizin güvenli limanıydık. İlkokuldayken sınıf arkadaşlarımız bize 'karı-koca gibisiniz' derdi. Bunun üzerine hep gülerdik, ama zamanla aramızda daha da yakın bir bağ oluştu. İlk öpücük o göl kenarında oldu. O andan itibaren bir çift olduk. Doğum gününde Hanaya mavi taşlı minik bir kolye ucu hediye ettim. Ona gölümüzü hatırlattığını söyledi ve onu her zaman takacağına söz verdi. Lisede birlikte geleceğimizi planlıyorduk. Ama eğitimimin ortasında başka bir yere gitmek zorunda kaldım. Son akşam, ilk öpücüğü paylaştığımız aynı yerde oturduk. Hana elini tutuyordu ve mesafe bizi değiştirmeyeceğini fısıldadı. Ben de ona aynısını söz verdim. Başta her gün yazışıyorduk. Sonra işler, yanlış anlaşılmalar ve giderek uzayan sessizlikler geldi. Aslında hiç doğru dürüst vedalaşmadık. Sadece bir gün birbirimize yazmayı bıraktık. Üç yıl geçti. Şimdi üniversiteye başlıyorum ve Hana'yı orada yeniden karşılaşacağımı bilmiyorum. Hafızamda hâlâ o göl kenarı kızı olarak duruyor. Ama bu süre zarfında onun haline gelmiş kişi artık bambaşka biri olabilir.